December 2012 - Peloton Training Schaffen

Transcription

December 2012 - Peloton Training Schaffen
Green On N° 16
Sommaire - Inhoud
8e année - 8ste jaargang
Décembre - December 2012
1. Woordje Van De Voorzitter – Le Mot Du Président
2. Woordje Van De OES - Le Mot De l’OES
3. Woordje Van IES - Le Mot de l'IES
4. Le Mot Du Rédacteur - Editor’s Word
5. Snow Flakes 2012
6. VHA Tancos
7. Lezignan Avr 2012
8. Castelnau Sep 2012
9. Cursus – Cours Rav-Air
10. Felix Baumgartner
11. Cours HA Col Genot
12. Souvenirs
13. Avatars despatcher Bergeret
14. Cours – Cursus Moniteur Fr Cdt Lahon
15. Para De La Croix Rouge – Bij de Rode Kruis
16. Nouveau parachute Kol Deslé – Ronnie Marien
17. Voorwoord Wings
18. In Memoriam
19. Photo souvenirs
20. Je n'ai pas pu résister
21. Joyeuses Fêtes à Tous
22. Nieuwjaarsdrink – Réception Nouvel An
Editeur responsable - Verantwoordelijke uitgever: Cpn Luc Roose– [email protected]
Pl Trg – TrgC Para – www.pelotontraining.be
Rédacteur - Hoofdredacteur: 1SG Bergiers - [email protected]
Traduction-Vertalling: Col Mertens
Couverture – Voorblad: 1CC Vaes D – 1SG Bergiers
Het Woordje Van De Erezoorzitter
Dit jaar hebben drie anciens, in hun tijd
uitstekende despatchers, ons verlaten: Jean
Herck, despatcher nr 35, Frans Roothoofd,
nr 38 en Marcel Engelen nr 94. Marcel
was gedurende vele jaren een steunpilaar
bij de Ravair. We wensen hun
familieleden veel sterkte in het verwerken
van het verlies en bieden hun, in naam van
alle despatchers, onze gemeende blijken
van deelname aan. Old soldiers never
die……
Dit is dan de enige Green On van 2012.
Het wordt blijkbaar steeds moeilijker om
het nodige proza te vinden om twee maal
per jaar een tijdschrift uit te geven. Het
blijft trouwens voor mij een groot raadsel
hoe gekende weekbladen er in slagen om
elke week die God schept een paginadik
exemplaar vol te krijgen. En ik kan me
ook goed inbeelden dat men niet in elke
Green On steeds dezelfde terugkerende
evenementen kan komen vertellen. Maar
we zijn er van overtuigd dat er zowel
onder de actieve despatchers, en dat
ondanks de werkdruk, die zo te zien in
2013 niet gaat afnemen, als onder de
anciens nog mensen gaan zijn om de
nodige verhalen te brengen die ons dit jaar
en de komende jaren gaan boeien. Het
blijft een uitdaging, maar deze Green On
bewijst dat er nog kandidaten onder u zijn
om die uitdaging aan te gaan.
We danken dan ook de Ere-Luitenantkolonel Genot, die ons de toelating gaf een
artikel uit het tijdschrift van de ANPCV
over te nemen met als onderwerp de
operationele vrije val. Ook Luitenantkolonel Jan Desle, die samen met Masterrigger Ronny Marien, ons duidelijk uiteen
zette hoe het nieuwe valscherm EPC
(Ensemble de Parachutage du Combattant)
in elkaar zit.
Van de Training zullen jullie zeker de
verhalen van Willy, Mon, Tanguy en
Harry waarderen. Ze zijn vlot geschreven
en het ontbreekt hen niet aan humor.
Mannen, laat de inkt uit jullie vlotte
pennen niet opdrogen in 2013.
Le mot du Président d’honneur
Cette année, trois anciens, excellents
despatchers en leur temps, nous ont
quittés : Jean Herck, despatcher no 35,
Frans Roothoofd, no 38 en Marcel
Engelen no 94. Marcel fut, pendant des
années, un des piliers du Ravair. Nous
souhaitons aux familles la force de pouvoir
accepter cette perte et nous leur prions
d’agréer, au nom de tous les despatchers,
nos sincères condoléances. Old soldiers
never die …..
Vous avez en main le seul et unique Green
On pour cette année. Nous avons
l’impression qu’il devient de plus en plus
difficile pour trouver la prose nécessaire
pour éditer deux Green On par an. Je me
suis d’ailleurs toujours demandé comment
les hebdomadaires populaires parviennent
à sortir chaque semaine des revues aussi
bourrées. Mais ne comparons pas…
Je peux m’imaginer qu’on ne peut
reprendre dans chaque Green On des
rapports d’évènements qui se reproduisent
périodiquement. Mais nous restons
persuadés que malgré la charge de travail,
qui, apparemment, ne diminuera pas en
2013, il y aura des despatchers en service
et également des anciens qui trouverons
des histoires qui pourront nous fasciner.
Ce sera toujours un défi, mais ce Green On
prouve, une fois de plus, qu’entre nos
lecteurs, il y a assez de candidats doués
pour l’affronter. Nous remercions le Lt
Col Hre Genot pour l’autorisation de
reprendre un article, publié dans la revue
de l’ANPCV avec comme objet la chute
libre opérationnelle. Egalement le Lt Col
Desle qui en collaboration avec le Masterrigger Ronny Marien, nous explique en
quoi consiste le nouveau parachute EPC
(Ensemble de Parachutage du
Combattant). Du Training, vous allez
certainement apprécier les articles bien
écrits et avec une bonne dose d’humour de
Willy, Mon, Tanguy et Harry. J’espère, les
gars, que vous n’allez pas laisser sécher
l’encre de vos plumes en 2013. Nous
saluons, après quelques insistances, le
premier article du Ravair.
We begroeten ook, zij het na wat
aandringen, het eerste artikel van de
Ravair. Er komt zelfs een vervolg. Mijn
dank gaat ook naar Pierre die er telkens in
slaagt de Green On in elkaar te steken ook
al moet hij de pittige verhalen over hem,
door zijn collega’s geschreven, er bij
nemen. Wat hij met de nodige soepelheid
doet. We danken ook alle anciens die in
hun pen zijn gekropen. Gui is het wel wat
ver gaan zoeken al kan ik, wat hij
beschrijft, mij nog levendig voorstellen.
We hopen dat het Pl Training in 2013 toch
de kans gaat krijgen van ons een paar keer
meer bijeen te krijgen. Een bbq of twee
zelfs, gespreid over een jaar, naast de
Opening DZ en de uitreiking van de
brevetten aan de nieuwkomers, moet er
toch bij kunnen. Iedereen vraagt niet liever
om van gedachten te wisselen bij een
lekker maal met een glas wijn of bier.
Muziek mag er dan ook bij zijn maar liefst
niet met dj Wilfried. Ik wens aan alle
despatchers, familie en sympathisanten
een prettig eindejaar en happy landings in
2013
Il y aura même une suite. Je remercie
Pierre, qui, à chaque fois, réussit à réaliser
le Green On. Même si dans ce boulot, il
doit accepter à son sujet, les histoires
épicées de ses collègues. Ce qu’il fait, bien
sûr, avec la souplesse nécessaire. Je
remercie également les anciens qui ont fait
l’effort de participer à la réalisation du
Green On de 2013. Gui est allé un peu loin
pour trouver une histoire. Mais si ce qu’il
raconte est resté bien vivant dans ma
mémoire. Nous espérons que le Pl
Training réussira à nous réunir quelques
fois cette année nouvelle. Un bbq ou deux,
reparti sur l’année et en dehors du drink de
Nouvel An et la remise des brevets aux
jeunes, doit pouvoir s’organiser. On ne
demande pas mieux que de pouvoir
échanger des idées en prenant un bon
repas avec un verre de vin ou de bière.
Même avec de la musique, mais alors sans
dj Wilfried.
Je souhaite à tous les despatchers, leur
famille et sympathisants un joyeux Noel et
des happy landings en 2013.
Kol SBH b.d Mertens Walter
Col BEM e.r. Mertens Walter
Beste collega Despatcher,
In juli is er geen Green On verschenen
wegens allerlei duistere redenen. De editie
van december zou dus een zeer lijvig
exemplaar moeten worden. Ik zou alvast
1Lt TRENSON, Igor Bruno, Luc
VERSTREPEN, Michel BLEYFUESZ,
Mon ADAMS, Greg VAN ASBROECK,
Tanguy DERAVET, Harry VAN LAER,
Luc LIEGEOIS, Pé VAN EYCK en Pascal
STAQUET willen bedanken voor hun
bijdrage. Zoals jullie zien, hebben we niet
echt stilgezeten in 2012. Dit is ook een
reden waarom we jullie maar twee
activiteiten hebben kunnen aanbieden in
2012; daarom zullen we ons uiterste best
doen om in 2013 jullie vier activiteiten aan
te bieden. De eerste is de opening DZ op
07Jan13, er zou nog een BBQ moeten
volgen, op donderdag 25Jul13 zal de
brevetuitreiking van de nieuwe lichting
despatcher doorgaan, de datum van St
Michel moet nog vastgelegd worden, en er
zijn zelfs wilde plannen om een Bal
Despatcher te organiseren. In juli mochten
we ook 1Lt Davy WYBO, Adjt Jef
JANSSENS, Adjt Jos VREUGDE, 1Lt
(NLD) Mikael KISJES, Sgt (NLD) Ab
KASMI en Sgt (NLD) Stephan HOTTING
verwelkomen in de familie van de
despatchers. Welkom gasten. Pé VAN
EYCK heeft ons in juli verlaten om de
stoel van AS3 Air te bezetten in het TrgC
Para. Het beste in je nieuwe job, Pé. Vanaf
volgend jaar zal de samenwerking met
Defensie Para school van Breda (zie ook:
http://www.defensie.nl/landmacht/eenhede
n/korps_commandotroepen/defensie_para_
school/) nog intensiever worden. Daarvoor
is SMI Marc OOSTENDORP sinds eind
oktober bij ons om de Cursus Despatcher
2013 mee voor te bereiden. Welkom Marc.
Cher collègue despatcher,
Pour des raisons obscures, il n’y a pas eu
de Green On en juillet. L’édition de
décembre devrait donc être un exemplaire
plus volumineux. Je tiens tout d’abord à
remercier le 1Lt TRENSON, Igor Bruno,
Luc VERSTREPEN, Michel
BLEYFUESZ, Mon ADAMS, Greg VAN
ASBROECK, Tanguy DERAVET, Harry
VAN LAER, Luc LIEGEOIS, Pé VAN
EYCK et Pascal STAQUET pour leur
contribution. Comme vous pouvez le
constater, nous n’avons pas chômé en
2012. C’est la raison pour laquelle nous
n’avons pu vous offrir que deux activités.
Et c’est pourquoi nous allons faire un
grand effort pour vous en offrir quatre en
2013. La première sera l’Ouverture DZ du
7 janvier 2013, puis on devrait pouvoir
organiser un BBQ, le jeudi 25 juillet aura
lieu la remise des brevets a la nouvelle
levée des despatchers, la date de la St
Michel doit encore être fixée, et il y a
même des idées folles pour l’organisation
d’un bal despatchers. En juillet nous avons
eu le plaisir d’accueillir dans la famille des
despatchers le 1Lt Davy WYBO, Adjt Jef
JANSSENS, Adjt Jos VREUGDE, 1Lt
(NLD) Mikael KISJES, Sgt (NLD) Ab
KASMI en Sgt (NLD) Stephan
HOTTING. Soyez les bienvenus les gars.
Pé VAN EYCK nous a quitte en juillet
pour occuper la fonction de AS3 Air au
CE Para. Nous lui souhaitons bonne
chance dans son nouveau boulot. A partir
de l’année prochaine, la coopération avec
la Defensie Para School de Breda
s’intensifiera. (Voir également:
http://www.defensie.nl/landmacht/eenhede
n/korps_commandotroepen/defensie_para_
school/). Dans ce but le SMI Marc
OOSTENDORP a rejoint le Training, afin
d’aider à préparer le Cours Despatcher
2013. Welcome Marc.
Er wacht nu het Pl Trg nog een drukke
maand vooraleer we 2012 mogen afsluiten.
Ik hoop dat ik velen onder jullie mag
verwelkomen op de Opening DZ op
maandag 07Jan 13. De leden van de Kas
Despatcher zullen in de loop van december
een uitnodiging in de bus krijgen. Ik zou
ook al willen vooruitlopen op het woordje
IES in verband met de Kas Despatcher.
Indien de Horeca van het TrgC Para een
sponsoring doet aan een activiteit van het
Pl Trg, zoals de Opening DZ, wil dit
zeggen dat we de Opening DZ moeten
openstellen voor alle personeel TrgC Para.
Er zullen sowieso delegaties (Pl Ballon,
TS, Meteo, Pl Valschermen) van de
verschillende Cie uitgenodigd worden, met
of zonder sponsoring van de horeca. Sinds
enkele jaren hebben ook enkele
sympathisanten zich aangesloten bij de
Kas Despatcher. Deze zijn aanvaard,
betalen jaarlijks hun lidgeld en kunnen
bijgevolg niet uitgesloten worden van één
of andere activiteit. Verder rest er mij nog
enkel om in naam van het Peloton
Training jullie alvast een gelukkig jaar
2013 te wensen.
Nous avons encore un mois fort chargé
avant de pouvoir clôturer 2012. J’espère
vous voir très nombreux à l’Ouverture DZ
le 7 janvier prochain. Les membres de la
caisse despatcher recevront leur invitation
dans le courant du mois de décembre. Je
tiens à anticiper le mot de l’IES au sujet de
la Caisse Despatcher. Si le Service
Ménage/Bars du CE Para tiens à
sponsoriser une activité du Pl Training,
comme c’est le cas de l’Ouverture DZ,
nous sommes obligés de permettre à tous
le personnel de Schaffen d’y participer. Il
y aura de toute façon toujours des
délégations (Pl Ballon, TS, Meteo, Pl
Parachutes) des Cies qui seront invitées,
même sans sponsorisation du Service
Ménage/Bars. D’autre part, il y a déjà des
années que des personnes voulant
sympathiser avec le Pl Training, se font
membres de la Caisse Despatcher. Ces
personnes sont acceptées, payent
annuellement leurs cotisations et ne
peuvent donc pas être exclu de l’une ou
l’autre activité du Training. Pour terminer,
il me reste plus, au nom du Pl Training,
qu’à vous souhaiter une heureuse année
2013.
Luc ROOSE
Kapt
OES
De planning 2013 is ook zo goed als rond:
Le planning 2013 est pratiquement fixé:
Jan
Jan
Feb
Mar
Apr
Mei
Jun
Jul
Aug
Sep
Okt
Nov
Dec
A brevet Para
Cu Desp (tot eind Jul13)
HA Moorsele
P3 17Cie
P3 21Cie
HA Eloy (USA)
P3 13Cie
TAP Tancos (PRT)
B brevet Para
A brevet Para voor NLD
B brevet ParaJr
A brevet Para
HA La Réole (FRA)
P3 12Cie
HA Schaffen
P3 16Cie
Amob week 12/13Li
A brevet Para voor NLD
Ex Crazy Trip
A brevet Para voor NLD
HA Moorsele
B brevet ParaJr
A brevet Para
B brevet Para KMS
VHA Cerklje (SVN)
HA Vyskov (CZE)
P3 22Cie
TAP Pau (FRA)
HA Moorsele
P3 SFG
B brevet Para
HA Castelnau (FRA)
TAP Madrid (ESP)
HA Moorsele
B brevet Para
VHA Ouarzazat (MAR)
Fev
Mar
Avr
Mai
Jun
Jul
Aou
Sep
Oct
Nov
Dec
Brevet A Para
Cours Desp (jusque juillet 2013)
HA Moorsele
P3 17Cie
P3 21Cie
HA Eloy (USA)
P3 13Cie
TAP Tancos (PRT)
Brevet B Para
Brevet A Para / NL
Brevet B Para Jr
Brevet A Para
HA La Réole (FRA)
P3 12Cie
HA Schaffen
P3 16Cie
Semaine Amob 12/13Li
Brevet A Para / NL
Ex Crazy Trip
Brevet A Para/NL
HA Moorsele
Brevet B Para Jr
Brevet A Para
Brevet B/ ERM
VHA Cerklje (SVN)
HA Vyskov (CZE)
P3 22Cie
TAP Pau (FRA)
HA Moorsele
P3 SFG
Brevet B Para
HA Castelnau (FRA)
TAP Madrid (ESP)
HA Moorsele
Brevet B Para
VHA Ouarzazate (MAR)
Het woordje van de IES
Als u dit leest loopt 2012 op zijn einde of
is 2013 reeds begonnen, bij deze wens ik
allen een voorspoedig 2013. Wat betreft
het jaar 2012 kunnen we zeggen dat dit
een druk jaar was, en dit in combinatie met
het stilaan krimpende personeelsbestand
van het Pl verklaart misschien dat we niet
alles kunnen doen hebben wat we
wilden/moesten*. Niet zozeer de grote
activiteiten, want die zijn “ meestal “ goed
gepland maar allerhande kleinere
bijkomende activiteiten die erbij kwamen,
maken dat we van de ene activiteit in de
andere liepen. Van de grote Oef zijn er
verslagjes verder in deze Green On. Op het
moment dat ik dit schrijf hebben we nog
een A Brevet lopen en zijn een vijftal
collega’s naar ELOY (USA) om zich te
trainen/vervolmaken als AFF JM. De
belangrijkste activiteit voor het Pl Trg was
natuurlijk de cursus Despatcher gezien dit
voor ons de aanvoer is van nieuwe
collega’s. Uiteindelijk slaagden 3 BEL en
3 NLD kandidaten erin om het brevet te
behalen. Het feit dat de 3 Belgen na de
stage hun eenheid vervoegden tempert de
feestvreugde enigszins omdat de
getalsterkte van het Pl Trg dus niet
verhoogde. Natuurlijk hopen we hen op
regelmatige basis terug te zien als
despatchers in versterking. Een ander
belangrijk gebeuren was de ingebruikname
van het nieuwe valscherm “EPC” waarbij
we gans de Lt Bde een “ herscholing “
dienden te geven, een karwei waar we
grotendeels mee rond zijn, behalve
natuurlijk een aantal enkelingen verspreid
her en der over gans defensie. Het zal nog
wel tot 2018 duren eer de MI er volledig
uitgaat, maar tot dan gaan we meer en
meer werken met de EPC. 2012 werd ook
gekenmerkt door gesukkel met de laatst
aangekochte ballon. Hopelijk is er bij het
verschijnen van deze Green On een
definitieve en goede oplossing, gezien we
hier een opmerkelijk rendementsverlies
hebben gehad dit jaar. In maart hebben we
de commissie van de “ Voorzienigheidskas
Desp “ laten bijeenkomen,
Le mot de l’IES
En lisant ces quelques lignes, 2012
touchera à sa fin ou 2013 aura déjà
commencé.
Par la présente, je vous souhaite une
heureuse année 2013. Concernant l’année
2012, nous pouvons dire que ce fut une
année fort remplie, et ce explique que nous
n’avons pu réaliser nos
intentions/obligations. Ce ne fut pas à
cause de grandes activités, car ceux-là sont
« en général » bien planifiés. Mais bon
nombre d’activités supplémentaires moins
importantes ont fait que nous avons couru
d’une activité à l’autre. De ces grandes
activités, vous trouverez des rapports dans
le Green On. Au moment où j’écris ces
quelques lignes, nous avons un brevet A et
5 collègues à ELOY (USA) pour
l’entrainement/perfectionnement comme
JM AFF. L’activité la plus importante
pour le Pl Trg est évidemment le cours
despatcher, car il signifie l’apport de
nouveaux collègues. Finalement, trois
candidats belges et 3 Hollandais ont
obtenu le brevet.
Par le fait que les trois Belges ont rejoints
leur unité en fin de stage, fait que notre
joie a été un tant soit peu modérée, car
notre TO n’augmenta pas. Nous espérons
les revoir régulièrement comme despatcher
en renfort. Un autre évènement important
est la mise en service du nouveau
parachute EPC, pour lequel il a fallu
donner un cours de recyclage à tous les
membres de la Lt Bde. Cette corvée touche
à sa fin, sauf évidemment pour quelques
individus repartis dans l’ensemble des
forces armées. Le MI sera toujours en
fonction jusque 2018, mais en attendant,
nous allons de plus en plus sauter ave
l’EPC. 2012 a été également l’année des
problèmes avec le dernier ballon. Nous
espérons qu’avant la fin de l’année, on
aura trouvé une solution, car nous avons
connu une assez grande perte de
rendement en 2012. En mars, nous avons
réuni la commission de la caisse de
prévoyance despatchers avec comme point
à l’agenda, la réélection des membres,
met als voornaamste agendapunten, de
herverkiezing van de leden, aanpassing
statuten en behandeling van een klacht van
een lid nav de opening DZ 2012. Het
verslag van deze vergadering samen met
de nieuwe ledenlijst commissie ziet u op
de volgende pagina’s. Verder heeft de
OES en ikzelf enkele gesprekken gehad
met Kol Mertens, de Ere- voorzitter. Uit
deze gesprekken kwam voornamelijk naar
voor dat er een aantal mensen niet
tevreden zijn gezien we geen 3 activiteiten
hebben gedaan dit jaar en dat sommigen
dan ook het lidgeld te hoog vinden. Zoals
ik boven al vermeldde * hebben we in
2012 niet alles kunnen doen wat we
wilden/ moesten. Veel van die
ontevredenheid komt waarschijnlijk ook
over het gebrek aan informatie en dit is
niet de eerste keer dat dit gebeurt, daarom
schreef de vorige OES ( Cdt VANERMEN
) in 2009 reeds een artikel in de Green ON
over de kas Despatcher en de activiteiten,
een artikel hetgeen ik graag integraal terug
laat verschijnen. Wat betreft de activiteiten
wordt het ook steeds moeilijker om iets te
organiseren wat voor iedereen goed blijkt
gezien we met verschillende generaties
zitten. Een voorbeeldje hiervan : de tijd dat
ik jong despatcher was werd er
tweejaarlijks een Bal Despatchers
georganiseerd, ik was steeds onder de
indruk van al de anciens die stijf in het pak
en met plastron die na de maaltijd tot diep
in de nacht met hun dame ook op de
dansvloer te vinden waren, was het nu
georganiseerd in de Hangaar 2 of in de bar
Mols of zelfs een editie in de kazerne te
LUIK. Als ik nu spreek over het
organiseren van een bal Despatcher zien
zij dat niet zitten, ze willen enkel nog een
hapje, drankje en babbelen in de Disp. Zij
mogen natuurlijk niet vergeten dat er nu
generaties zijn die dit wel nog willen.
Hopelijk kunnen we de gulden middenweg
vinden voor alle leden van de kas
despatchers, waarbij we mensen vinden
van 25 tot 85 jaar. Als laatste wens ik hier
te vermelden, dat als iemand een probleem
heeft tijdens een activiteit,
l’adaptation des statuts et le traitement
d’une plainte d’un membre au sujet de
l’Opening DZ. Vous trouverez le rapport
de cette réunion avec la liste des nouveaux
membres dans ce Green On. En plus,
l’OES et moi-même avons eu un entretien
avec le Col Mertens, le président
d’honneur. De cet entretien, nous avons
retenu qu’un nombre de membres se
plaignent du fait que nous n’avons pas
organisé trois activités cette année et que
certains estiment que le cout du
membership est trop élevé. Mais comme je
l’ai déjà signalé, nous n’avons pas pu
organiser ce qu’on aurait voulu. Les
raisons de ce mécontentement,
proviennent probablement du manque
d’information. Et ce n’est pas la première
fois que cela arrive. C’est pour cette raison
que l’OES de l’époque, le Cdt Vanermen
avait déjà écrit en 2009 un article dans le
Green On au sujet de la caisse despatcher
et les activités du Trg. Je tiens à reprendre
intégralement cet article. En ce qui
concerne les activités, il semble de plus en
plus difficile d’organiser ce qui plait à tout
le monde, vu la différence entre les
générations. Un exemple : à l’époque où
j’étais jeune despatcher, on organisait tous
les deux ans un bal despatchers. J’étais
impressionné de voir les anciens qui avec
raideur et en col et cravate, se trouvaient
après le repas sur la piste de danse avec
madame jusqu'à tard dans la nuit et cela
indépendamment de l’endroit, hangar 2,
bar Mols ou même la caserne à Liège. Si je
parle maintenant d’organiser un bal, ils ne
sont plus intéressés, car ils préfèrent
manger, boire et parler au dispersal. Ils
devraient penser que la génération actuelle
est, au contraire, bel et bien intéressée.
Espérons qu’on trouvera une solution pour
contenter tous les membres de la caisse
dont les âges varient entre 25 et 85 ans.
Comme dernier avis, je tiens à signaler
qu’en cas de problèmes durant une
activité, l’OES et moi-même pouvons être
interpellés immédiatement.
zowel de OES als ikzelf onmiddellijk
kunnen aangesproken worden.
Buiten een voorspoedig 2013 waarmee ik
dit artikel opende wens ik iedereen en zijn
familie natuurlijk een goede gezondheid
in de komende jaren.
SPIESSENS M
ADC
IES
En dehors d’une année prospère, souhait
avec lequel j'ai commencé cet article, je
souhaite à tous ainsi qu’à votre famille,
une bonne santé pour les années à venir.
Donderdag 22 Mar 2012
Pl Training
Verslag van bijeenkomst voorzieningheidskas Despatcher dd 22 03 12
1. Agenda :
a. Verkiezing 5 leden commissie. (Regl Inwendige Orde 6C )
b. Overlopen/aanpassen Reglement Inwendige Orde.
c. Behandeling klacht van een lid.
2. Aanwezigen :
Voorzitter : Cpn ROOSE OES
Secretaris : ADC SPIESSENS IES
Ere voorzitter : Kol or MERTENS
Cdt VANERMEN – AJM dE HAES – Adjt DE CUYPER – Adjt BLEYFUESZ –
1SM VAN ASBROECK
3. Resultaat van de vergadering :
a. Verkiezing 5 jaarlijks wijzigbare leden waarvan 2 buiten Pl Trg:
i. CDT VANERMEN ( buiten Pl Trg )
ii. AJM dE HAES
( buiten Pl Trg )
iii. Adjt DE CUYPER
iv. Adjt BLEYFUESZ
v. 1SM VAN ASBROECK
Het volledige bestuur zit in bijlage.
b. Het reglement van de inwendige orde voorzienigheidskas Despatcher is op
enkele plaatsen aangepast. De aangepaste versie zit in bijlage.
c. De klacht van een lid werd uitvoering besproken, de grond van de klacht zal
dieper onderzocht worden, het eindresultaat zal besproken met de aanbrenger
van de klacht en een verduidelijking zal in de eerstvolgende GREEN ON
geplaatst worden.
SPIESSENS
ADC
IES
Jeudi 22 Mar 2012
Pl Training
Rapport de la réunion des membres de la Caisse de prévoyance Despatcher dd 22 03 12
1. Agenda :
a. Réélection de 5 membres de la commission. (Regl Ordre Int. 6C )
b. Parcourir/adapter Règlement Ordre interne.
c. Traitement plainte d’un membre.
2. Participants:
Président: Cpn ROOSE OES
Sécrétaire: ADC SPIESSENS IES
Prés. d’honneur: Kol er MERTENS W
Cdt VANERMEN – AJM DE HAES – Adjt DE CUYPER – Adjt BLEYFUESZ –
1SM VAN ASBROECK
3. Rapport de la réunion:
a. Election de 5 membres non permanents, dont 2 hors Pl Trg.
i. CDT VANERMEN ( hors Pl Trg )
ii. AJM DE HAES
( hors Pl Trg )
iii. Adjt DE CUYPER
iv. Adjt BLEYFUESZ
v. 1SM VAN ASBROECK
Les noms de la commission se trouvent en annexe.
b. Le règlement d’ordre interne Caisse de prévoyance Despatcher a été amendé
sur certains points. La version amendée se trouve en annexe.
c. La plainte d’un membre a été discutée amplement, la raison de la plainte fera
l’objet d’une enquête et le résultat sera débattu avec le plaignant et un
éclaircissement paraitra dans le prochain Green On.
SPIESSENS
ADC
IES
Donderdag 22 Mar 2012
Pl Training
COMMISSIE Voorzieningheidskas Despatcher dd 22 03 12
De verkiezing werd gehouden op 22 Mar 12 Pm, hieronder de volledige commissie.
Voorzitter
Secretaris
Ere voorzitter
Ere lid
:
:
:
:
Cpn ROOSE L OES
ADC SPIESSENS M IES
Kol or MERTENS W
ADC or RENIERS G
Leden Pl Trg
:
Leden niet Pl Trg
:
Adjt DE CUYPER D
Adjt BLEYFUESZ M
1SM VAN ASBROECK G
Cdt VANERMEN T
AJM dE HAES P
A l’issue de l’élection du 22 Mar 12, la Commission est composée comme suit:
Président
Sécretaire
Prés. d’honneur
Membre d’honneur
:
:
:
:
Cpn ROOSE L
ADC SPIESSENS M IES
Kol er MERTENS W
ADC er RENIERS G
Membres Pl Trg
:
Membres non Trg
:
Adjt DE CUYPER D
Adjt BLEYFUESZ M
1SM VAN ASBROECK G
Cdt VANERMEN T
AJM DE HAES P
OES
Copie de l'article caisse despatcher paru dans le Green On en 2009 par Cdt Vanermen
Hello Everybody, Everybody Hello
Nous arrivons enfin à boucler ce numéro
après la suspension de celui de juillet,
faute d'articles. Il ne nous était pas
possible à cette époque, de sortir une revue
digne de ce nom. Enfin, je ne vais pas
revenir sur le sujet, il est bien connu de
tous.
Cette revue est faite par vous et pour vous.
A VOUS de savoir, si vous désirez la
continuité de celle-ci. Le Colonel Mertens
et moi-même restons motivés pour la
réaliser, mais il devient parfois lourd et
désespérant de courir après vos articles.
En ce qui concerne ce numéro, beaucoup
d'articles reçus, très intéressants. Normal,
vu qu'il n'y aura qu'un numéro cette année.
Beaucoup d'activités réalisés par le Pl Trg
également. J'ai eu pour ma part, l'occasion
de venir assez souvent en renfort et d'en
effectuer quelques unes avec mes
collègues despatchers. Avec toujours, une
très bonne ambiance entre nous.
J'espère que cette année, vous aura apporté
beaucoup de joie et que beaucoup de vos
souhaits se sont réalisés.
Pour ma part, cette année a été
merveilleuse.
Je vous souhaite, ainsi qu'à votre petite
famille, un joyeux Noël et une très belle
année 2013.
Que tous vos souhaits se réalisent.
We kunnen eindelijk dit nummer afsluiten
na de opschorting van juli bij gebrek aan
artikelen.
Het was inderdaad niet mogelijk om een
degelijk nummer uit te brengen.
Ik ga niet terug komen op het probleem
want iedereen kent het.
Dit tijdschrift is gemaakt door jullie en
voor jullie. Het is aan JULLIE om te
beslissen of we verder doen. Kol Mertens
en ikzelf blijven gemotiveerd maar het is
soms vervelend van achter jullie artikelen
achterna te lopen. Nu hebben we een
degelijk exemplaar, want we kregen
interessante artikelen. Normaal, want dit is
het enige tijdschrift voor 2012. De
Training had heel wat werk dit jaar. Ik had
er mijn deel van want ik ging dikwijls in
versterking om aan enkele activiteiten,
samen met mijn collega’s despatchers,
deel te nemen. En er heerste steeds een
goede sfeer. Ik hoop dat dit jaar jullie veel
vreugde bracht en veel van jullie wensen
uitgekomen zijn.
Voor mij was het een prachtig jaar.
Ik wens jullie en ook aan jullie familie een
prettig kerstfeest en een zeer mooi 2013.
Dat al jullie wensen zich realiseren.
Bergiers, P.
1SG
Cel Vidéo
Operatie "Snowflake" 2012
In het voorjaar van 2012 gingen er
berichten de wereld rond dat er in het
Krknose gebergte in Tsjechië meldingen
van de verschrikkelijke sneeuwman. Jaja,
een YETIE. Daar de Tsjechen weinig
ervaring hebben met dit soort zaken, werd
er onmiddellijk beroep gedaan op de
specialisten inzake mythische figuren van
het peloton training, nl. "Scary" Harry en
mezelf. Ikzelf werd meegestuurd om
"Scary" Harry in het oog en vooral om
hem van de drank af te houden. Deze
laatste taak had ik wel een beetje
onderschat. Maar, we dwalen af… Zo snel
we konden begonnen we het nodige
materiaal klaar te maken: winterkledij,
valschermen, ski’s, digitale camera’s, …
Alhoewel camera’s ??!!
We hadden er 2 gevraagd aan de cel video,
maar om de één of andere duistere reden
kregen we er van de dienstoverste maar
één mee. Blijkbaar kunnen enkel
monitoren AFF dit ingewikkeld toestel
bedienen (er staan immers in het totaal 2
knoppen op!!) Maar soit, we dwalen
alweer af, we lieten ons door dit euvel
trouwens toch niet tegenhouden. Zo snel
we konden vertrokken we richting
voormalig Riesengebirge in het noorden
van Tsjechië in onze "state of the art" Ford
transit. Gedurende de 12-uur durende rit
kregen we de bijna onmogelijke taak om
in Tsjechië enkel te tanken in de voorziene
tankstations van AS24. What the fuck!
Zelfs onze GPS begon ons vragen te
stellen…Uiteindelijk arriveerden we toch
op ons afgesproken RV waar een partizaan
ons stond op te wachten met een
sneeuwscooter. Hij verplichtte ons hem te
volgen na eerst onze sneeuwkettingen
opgelegd te hebben. Ongeveer 2 Km
verder parkeerden we ons voertuig, kropen
met al ons materiaal op de scooter die ons
naar ons "basecamp" bracht, van waaruit
we onze operaties zouden starten. Na
installatie kreeg "Scary" Harry het effe
moeilijk maar was er uiteindelijk toch in
geslaagd om van den drank af te blijven.
Opération "Snowflake" 2012
Au printemps 2012, des bruits faisaient le
tour du monde que dans les montagnes
Krknose en Tchéquie, on avait repéré des
traces d’un abominable homme des neiges,
oui oui, un Yeti. Ayant peu d’expérience
en la matière, les Tchèques avaient
immédiatement fait appel aux spécialistes
en matière de figures mythiques du
peloton Training : "Scary" Harry et moimême. En fait, ma mission était de
contrôler "Scary" Harry et surtout de
l’empêcher de boire. J’avais légèrement
sous-estimé cette dernière tâche. Mais
passons, je m’éloigne du sujet. On
commença d’emblée à rassembler le
matériel nécessaire: tenue d’hiver,
parachutes, skis, caméras digitales… Bien
que caméras ???
On en avait demandé deux à la Cellule
vidéo, mais pour une raison mystérieuse,
le chef de la cellule nous en accorda
qu’une seule. Apparemment, il n’y a que
les moniteurs AFF qui sont capables de
manipuler ces engins (il y a au total deux
boutons !!!). Mais nous nous éloignons à
nouveau et d’ailleurs cette décision ne
nous arrêta pas. Et nous voilà parti
direction l’ancien Riesengebirge, dans le
nord de la Tchéquie en utilisant notre
"state of art" le Ford Transit. Durant ce
trajet de plus de douze heures, on reçu
comme seule directive, quasi irréalisable
en Tchéquie, de ne faire le plein qu’aux
stations AS24. What the fuck! Même notre
GPS nous posait des questions.
Finalement, on arriva au RV prévu où un
partisan nous attendait avec une
motoneige. Il nous ordonna de le suivre
après nous avoir obligés de mettre les
chaines à neige. Après 2 km, on a mis
notre véhicule de côté et on est monté avec
notre équipement sur la motoneige qui
nous a amené au "Camp de base" d’où
allaient partir nos opérations. Après
l’installation, "Scary" Harry eu un passage
difficile, mais réussi de ne pas toucher à
l'alcool. Après une nuit réconfortante, le
reste de l’expédition arriva: les Tchèques.
Na een verkwikkende nachtrust arriveerde
de rest van de expeditie: de Tsjechen.
Diezelfde dag werd er al beslist om een
eerste zoekactie uit te voeren in de
omgeving van het "basecamp". Deze aktie
werd te voet gedaan. We bonden onze
"tennisraketten" onder onze voeten en we
waren vertrokken. Eén pittig detail: -28°C,
zonder rekening te houden met de
windchillfactor. Er werd gezocht tot het
donker werd, maar tevergeefs, geen enkel
spoor gevonden. Stijf bevroren en zonder
resultaat kwamen we terug aan in het
kamp. Spijtig genoeg heb ik "Scary" Harry
er die avond niet van kunnen afhouden, de
drang was te groot… De volgende ochtend
werd er beslist om de omgeving af te
zoeken vanuit de lucht maar de
meteocondities waren zo slecht dat de
MI17 niet kon afkomen. Met gevaar voor
eigen leven zijn we dan maar gaan
ijsklimmen om er zeker van te zijn het hele
gebied doorzocht te hebben. "Scary" Harry
ontpopte zich tot een ware acrobaat en met
ongeziene moed en zelfopoffering ging hij
het gevecht met de ijswand aan. Na een
half uur hakken, kappen, zwoegen en
zweten was hij toch al de volledige 5
meter omhoog geklommen. Maar ook daar
was niets te vinden. Vanaf toen begon ook
voor mij de nachtmerrie: skiën! Voor de
eerste maal stond ik op 2 latten en niet op
een vertrouwd snowboard. Maar wonder
boven wonder lukte het me toch om,
zonder al te grote kleerscheuren, onze
tocht op latten verder te zetten. Maar ook
op het einde van dag 2 was het resultaat
van ons zoekwerk nul. Tot ik plots die
nacht gewekt werd door het
angstaanjagend geschreeuw van de
verschrikkelijke sneeuwman. Of toch niet,
het was het gesnurk van "Scary" Harry die
weer niet had kunnen weerstaan aan den
drang… Dag 3. Om toch een groter
domein te kunnen bestrijken werd er
besloten om de 2 onverschrokken Belgen
aan een touw, op skilatten, achter een
sneeuwscooter te hangen. Resultaat: alles
vroor dicht, zelfs onze ogen.
Le même jour, on décida de commencer
une première recherche dans les environs
du camp de base. Cette action se fit à pied.
On fixa nos "raquettes de tennis" sous nos
pieds et nous voilà partis. Un détail
important : -28°C, même sans tenir compte
du "windchillfactor". On chercha jusqu'à la
tombée de la nuit, mais, effort inutile,
aucune trace détectée. On rejoignit le
camp, raide de froid et sans résultat.
Malheureusement, je n’ai pas pu retenir
"Scary" Harry ce soir-là. Le désir était trop
fort. Le lendemain, on allait continuer les
recherches par air, mais les MI17 ne
pouvaient pas venir à cause des mauvaises
conditions météo. Au risque de notre vie,
on a commencé une escalade glacière pour
être certain d’avoir bien battu l’entièreté
de la région. "Scary" Harry se révéla en
vrai acrobate, en attaquant la face glaciaire
avec un courage et un dévouement
rarement vu. Après une demi-heure de dur
labeur, il était parvenu à avancer 5 mètres.
Hélas, même ici on n’a rien trouvé. C’est
alors que commença pour moi le vrai
cauchemar, on allait skier! Pour la
première fois, je me trouvais sur deux
lattes et non sur un snowboard familier.
Mais, miracle, je parvins à continuer la
progression sans trop de dégâts. Mais une
fois de plus, nos recherches furent vaines.
Cette nuit-là, je fus réveillé par un
hurlement angoissant venant de l’affreux
bonhomme de neige. Erreur, c’était tout
simplement le ronflement de "Scary"
Harry qui n’avait pas pu résister à la
tentation.
Jour 3. Afin de couvrir une plus grande
surface de recherche, on décida d’attacher
nos deux Belges téméraires, sur skis, à une
corde derrière une motoneige. Résultat :
tout gela, même nos yeux. Comme il
recommençait à neiger, l’action de
recherche fut terminée et on retourna au
camp. Ce soir-là, j’ai échoué une fois de
plus dans ma mission.
Tout à coup, le lendemain, les dieux du
temps nous étaient favorables : blue sky !
Toen het ook nog begon te sneeuwen werd
de zoekactie gestaakt en keerde we terug
naar het kamp. Ook die avond faalde ik in
mijn opdracht. Plotsklaps waren de
volgende ochtend de weergoden ons
gunstig gezind: blue sky! De MI17 werd
opgeroepen en nog geen uur later hoorden
we de kloppende wieken onze richting uit
komen. De valschermen werden
aangetrokken en enkele minuten later
vlogen we rond boven het gebergte. Enige
domper op de feestvreugde was de wind.
Die was ondertussen toegenomen tot aan
onze limieten. Maar na een laatste update
duikelden we toch in alle veiligheid uit de
heli en enkele minuten later stonden we
veilig tot aan onze kniëen in de sneeuw.
"Scary" Harry toch, ikzelf lag 100m verder
tegen een boom: dragging!
De volgende dagen werd het weer alleen
maar beter met als resultaat dat we nog 2
extra sprongen konden uitvoeren. Maar al
onze zoekacties waren tevergeefs, geen
enkel spoor van de sneeuwman gevonden.
Spijtig, maar we hebben ons voorgenomen
om volgend jaar terug te gaan om het nog
eens te proberen, en als het echt moet zelfs
een week langer te blijven (als tegen dan
"Scary" Harry zijn lever volledig genezen
is tenminste).
Monnus Gigantus Rex
David Adams
Despatcher
Le MI17 fut appelé et moins d’une heure
plus tard, on entendit le bruit des palles
venir en notre direction. Fitting des
parachutes et quelques minutes plus tard
on survolait les montagnes. Le seul ennui,
dans notre euphorie, fut le vent. Il venait
de monter jusqu'à la limite. Après un
dernier update, on quitta l’héli en toute
sécurité pour faire un atterrissage jusqu'à
nos genoux dans la neige, du moins Harry
car en "dragging", je terminais mon
atterrissage 100m plus loin contre un
arbre. Les jours suivants la météo
s’améliora, ce qui nous permit de faire
deux sauts supplémentaires. Mais toutes
nos actions de recherche furent vaines, pas
une trace de cet abominable homme des
neiges, dommage.
Mais on s’est juré de retourner l’an
prochain pour un autre essai et même de
rester une semaine de plus (si du moins
entretemps, le foie de "Scary" Harry est
guéri).
Periode VHA te Tancos POR
Portugal heeft een oppervlakte van 91.982
km² (exclusief Azoren, Madeira en Ilhas
Selvagens: 88.935 km²). Het heeft slechts
één buurland, Spanje, waarmee het een
1214 km lange landgrens deelt. Het westen
en zuiden van Portugal hebben een kustlijn
van 832 km aan de Atlantische Oceaan. Het
Portugese vasteland wordt in het midden van
het land doorsneden door de rivier de Taag.
En net aan die rivier bevindt er zich het
pittoresk dorpje Tancos met een groot
militair domein dat uit 3 kazernes bestaat:
een genie-eenheid, de school voor Portugese
parachutisten en een militair vliegveld. U
kunt het al raden, het is net in die laatste 2
kazernes dat we van 21 Mei 12 tot en met 02
Jun 12 vertoefd hebben. Het logement was
in de school voor parachutisten en de
sprongen werden georganiseerd vanuit het
militair vliegveld. De eerste 3 sprongdagen
waren in de zone rond Tancos. Doordat dit
een kleine zone is hebben we alle sprongen
slechts vanop 18000 Ft (HALO en HAHO)
uitgevoerd. Op de derde dag had iedereen
zijn kwalificatie VHA al binnen (ja, ook de
nachtsprong) dankzij de medewerking van
het weer. De rest van de periode is door
gegaan in de zone TRA 57. Deze, veel
grotere zone, bevindt zich ten zuidoosten
van Tancos op ongeveer 100km. Hier
hebben we sprongen uitgevoerd vanop
25000 Ft alleen in HAHO. De
deelnemerslijst voor deze periode bestond
uit mensen van: Pl Trg, Pathfinders en SFG.
In het totaal heeft iedereen ongeveer 10
sprongen, op een paar uitzonderingen na,
uitgevoerd. Buiten de sprongen was er
natuurlijk ook het leven binnen de kazerne.
Mensen moeten eten om overeind te
blijven.De Portugese keuken is divers. De
Portugezen hebben een cultuur van goed
eten en in het hele land zijn er vele goede
restaurants en kleine typische tascas. De
Portugesen gebruiken veel gedroogde
kabeljauw (bacalhau) waarvoor voor de
bereiding honderden recepten zijn. Er wordt
wel eens gezegd dat er voor elke dag van het
jaar wel een bacalhau-recept is.
Période VHA à Tancos POR
Le Portugal a une superficie de 91.982 km²
(sans les Acores, Madère et les Ilhas
Selvagens : 88.935 km²). Le Portugal ne
compte qu’un pays voisin, l’Espagne, avec
lequel il partage une frontière commune
longue de 1214 km. La côte ouest et sud,
longue de 832 km borde l’Océan Atlantique.
Le continent portugais est coupé en deux par
la rivière Tage. Et c’est précisément le long
de cette rivière que se trouve le village
pittoresque de Tancos. Avec un grand
domaine militaire comportant 3 casernes,
ainsi qu’une unité de génie, une école de
parachutistes et un grand aérodrome
militaire. Vous pouvez déjà le deviner, c’est
exactement dans les deux dernières casernes
que nous avons séjourné du 21 mai au 2 juin
2012. Nous avons logé dans l’école des
parachutistes et les sauts étaient organisés au
départ de l’aérodrome militaire. Les trois
premières journées de sauts eurent lieu sur la
zone autour de Tancos. Comme il s’agit
d’une zone réduite, nous avions opté pour
des sauts à 18.000 pieds (HALO et HAHO).
Le troisième jour, tout le monde avait déjà
sa qualification VHA (oui, également le saut
de nuit) grâce à une météo favorable. Le
restant du programme se passait dans la zone
TRA 57. Cette zone, beaucoup plus vaste, se
trouve à 100 km au sud-ouest de Tancos. Sur
cette zone, nous avons sauté à 25.000 pieds,
seulement en HAHO. Les participants pour
cette période venaient du Pl Trg, des
Pathfinders et du SFG. Tout le monde, à
quelques exceptions près, a fait 10 sauts. En
dehors des sauts, il y avait bien sûr la vie
dans la caserne. On doit manger pour rester
debout. La cuisine portugaise est très variée.
La bonne cuisine fait partie de la culture
portugaise et partout dans le pays il y a de
bons restaurants et des tascas. Les Portugais
adorent le cabillaud (bacalhau) pour lequel
ils ont des centaines de recettes. On prétend
qu’il y a une recette de bacalhau pour
chaque jour de l’année. Deux autres recettes
de poisson sont les sardines grillées et la
caldeirada, un plat, basé sur des pommes de
terre et qui peut comporter plusieurs sortes
de poisson.
Twee andere populaire visrecepten zijn
gegrilde sardines en caldeirada, een op
aardappel gebaseerde stoofpot die kan
worden gemaakt van verschillende soorten
vis. Typische vleesrecepten, die kunnen
worden gemaakt van rund, varken, lam of
kip zijn onder meer cozido à Portuguesa,
feijoada, frango de churrasco, leitão en carne
de porco à alentejana. Dus u begrijpt het al,
er werd daar veeeel gegeten. Om u eten
deftig te kunnen doorslikken moet je
natuurlijk ook goed drinken. Portugal maakt
heel veel verschillende wijnen in alle
kleuren en geuren en ook in verschillende
alcoholpercentages. Een paar voorbeelden
van de beste Portugese wijnen zijn Vinho
Verde, Vinho Alvarinho, Vinho do Douro,
Vinho do Alentejo, Vinho do Dão, Vinho da
Bairrada en de zoete portwijnen, Madeira
wijn en de Moscatel van Setúbal en Favaios.
Als men deze laatste 2 paragrafen leest dan
begrijp je natuurlijk dat er zich een fysieke
evolutie gedaan heeft met elkeen zijn BMI
(body mass index). Gedaan met zeveren nu.
Het eten was er toch niet zo heel lekker en
veel wijn hebben we er niet gedronken. De
periode Portugal was zeer geslaagd. Een
kleine samenvatting: bijna alle sprongen zijn
door gegaan, de CPN Roose en ik hebben
onze cursus Nr1 VHA kunnen afwerken, een
Pathfinder heeft de cursus VHA kunnen
afronden en we hebben ook nog 2 SFG’ers
gerecycleerd.
Harry van Laer
Cel BO
Il existe également des plats de viande avec
du bœuf, du cochon, de l’agneau ou du
poulet : cozido a Portuguesa, feijoada,
frango de churrasco, leitão en carne de porco
a alentejana. Vous comprendrez que nous
avons pris pas mal de repas assez copieux.
Pour faire passer la nourriture, il faut
évidemment bien boire. Le Portugal produit
toute une panoplie de vins de couleurs,
parfums et degrés d’alcool très variés. Dans
les meilleurs vins portugais, vous trouverez
le Vinho Verde, le Vinho Alvarinho, le
Vinho do Douro, le Vinho do Alentejo, le
Vinho do Dão, le Vinho da Bairrada ainsi
que les portos doux comme le Vinho da
Madeira et le Moscatel de Setúbal et de
Favaios. En lisant les deux derniers
paragraphes, vous comprendrez aisément
que le BMI (Body mass index) en a pris un
coup. Fin de railleries. La nourriture n’était
pas si bonne que ça et on n’a pas bu
tellement de vin. La période Portugal fut une
belle réussite. En résumé : pratiquement tous
les sauts ont eu lieu, le Cpn Roose et moimême avons pu terminer notre cours no1
VHA, un Pathfinder a pu terminer le cours
VHA et nous avons recyclé deux SFG.
Om dit beter te kunnen illustreren heb ik foto’s genomen van onze dierbare collega’s:
Afin de mieux illustrer cette évolution physique, j’ai pris quelques photos de nos chers
collègues:
Notre Chef de Det, le Cdt Vanermen et
Cellule BO avec Adj Deravet
No 1 VHA Adj Liégeois
et
notre OES, le Cpn Roose
et
1SM Van Laer
1 Sgt Adams
Les ODZ Adj Michiels
et
Adj Schoeters
Oui, on a bien mangé!
Ja, het was lekker!
Note du rédacteur: Harry, je n'ai pas compris pourquoi tu avais modifié TA photo,
on ne voit pas la différence avec l'original !!!!!! héhéhé.
Lézignan Avril 2012
Etant en quête d’une zone de sauts tolérant
notre présence et surtout celle du Skyvan,
nous nous sommes retrouvés dans une
petite ville située dans le Sud-Est de la
France appelée Lézignan-Corbières, à michemin entre Carcassonne et Narbonne. Ce
qui est le plus frappant lorsqu’on arrive à
proximité de Lézignan, ce n’est pas la
quiétude des lieux ni même l’accueil
chaleureux de nos hôtes ou encore le soleil
pourtant omniprésent… non, rien de tout
cela. Ce qui est incroyable, impensable,
incalculable,
c’est le nombre
d’éoliennes!!!
Nous avions
bien été
interpellés par
ce phénomène
lors de notre
Recce mais
après s’être
renseignés, il
s’était avéré
que c’était un
très bon endroit
pour organiser une période de sauts où
parfois, il y avait un peu trop de vent dans
le courant de l’après-midi… La zone de
sauts est en fait une très grande plaine
(idéal pour des élèves) avec une piste en
dur (idéal pour le skyvan), un grand
hangar tout neuf (idéal pour plier) et même
un tout nouveau windtunnel (idéal comme
back-up…) sans oublier une météo
clémente vu que nous sommes dans le sud
de la France... Bref, nous avions trouvé la
place parfaite… Nous sommes donc
arrivés sur place avec le PI le vendredi 13
avril, peut-être un signe… Suite à la
Recce, l’idée de base était de faire loger la
moitié du détachement dans les
infrastructures
Bij onze zoektocht naar een sprongzone
die voor ons en vooral de Skyvan zou
passen, zijn we terecht gekomen in
Lézignan-Corbières, een klein stadje in het
zuidoosten van Frankrijk, halfweg tussen
Carcassonne en Narbonne. Wat opvalt
wanneer men in Lézignan aankomt is niet
de heersende stilte, noch het warm onthaal,
noch de alomtegenwoordige zonneschijn,
neen, niets van dat alles. Wat ongelooflijk,
ondenkbaar en niet te tellen valt is het
aantal
windturbines!!!
We hadden
hieromtrent wel
navraag gedaan
tijdens onze
Recce, maar het
bleek dat,
ondanks het feit
dat er wat veel
wind stond in de
namiddag, het
toch een goede
plaats was om
een sprongperiode te organiseren. De DZ
is een heel groot plein (ideaal voor
leerlingen), er is ook een verharde piste
(ideaal voor de Skyvan), een grote hangar
(ideaal om te plooien) en zelfs een
splinternieuwe windtunnel (ideaal als
back-up), zonder de goede meteocondities
van het zuiden van Frankrijk te vergeten.
Samengevat: we hadden de ideale plek
gevonden. We kwamen er aan met het
installatiepersoneel op vrijdag 13 april,
misschien een teken aan de wand….
Tijdens de Recce hadden we het idee
opgevat van de helft van het detachement
in het gebouw van de windtunnel te
logeren en het andere deel in een
jeugdcentrum.
du windtunnel et l’autre partie dans un
centre de jeunesse. Nous avons été avertis
que le centre de jeunesse avait changé
d’avis et ne savait pas nous accueillir.
Heureusement, le propriétaire du club nous
avait trouvé une solution alternative : un
camping. Encore un peu plus tard, ce
dernier nous annonçait que les travaux
avaient pris du retard et qu’il était
impossible de loger au windtunnel. Le
camping étant vide à cette période de
l’année, nous
avons pu
réserver des
places
supplémentai
res pour le
reste du
détachement.
En arrivant
sur place,
nous avons
visité les
bungalows
où nous
devions
dormir mais certaines chambres n’étaient
pas aussi grandes que nous le pensions,
limitant ainsi la capacité espérée. Nous
avons donc dû trouver en urgence une
alternative à l’alternative pour une dizaine
de personnes. Cela commençait bien…
Après les différentes prises de contacts, les
reconnaissances de DZ extérieures pour
les sauts HAHO (High Altitude High
Opening), la préparation des sauts,
l’administration, l’installation des cuisines,
etc … bref, le travail habituel d’un PI,
vient le jour de l’arrivée du gros (en effet,
Harry n’était pas encore là ) avec le reste
du détachement. Je suis donc allé les
accueillir à la sortie de l’avion. Lors du
trajet de l’aéroport vers Lézignan,
quelqu’un m’a demandé si c’était normal
de ne pas savoir compter les nombres
We kregen te horen dat het jeugdcentrum
van gedacht was veranderd en ons niet kon
opvangen. Gelukkig had de eigenaar van
de club een andere oplossing gevonden:
een camping. Maar wat later deelde men
ons mee dat de werken in het gebouw van
de windtunnel vertraging had opgelopen
en we daar evenmin konden logeren.
Gezien de camping leeg was in deze
periode
konden we
daar wat
plaatsen bij
krijgen voor
de rest van het
detachement.
Maar bij
aankomst
stelden we
vast dat
sommige
kamers van de
bungalows
niet zo groot
waren als we dachten en we dus minder
logementen hadden. We moesten dus in
allerijl een alternatief vinden voor het
alternatief logement van tien personen. Het
begon goed ….. Na de verschillende
contacten, verkenningen van buiten DZ
voor de HAHO sprongen (High Altitude
High Opening), de voorbereiding van de
sprongen, de administratie, het installeren
van de keuken …. samengevat, het werk
van het IP, brak de dag van aankomst aan
van het gros (inderdaad, Harry was nog
niet daar  met de rest van het
detachement). Ik ging naar het vliegtuig
voor de opvang. Tijdens de trip van het
vliegveld naar Lézignan vroeg iemand mij
of het normaal was dat men het aantal
wieken van de windturbines niet kon tellen
wegens hun hoge draaisnelheid.
de pales aux éoliennes tellement elles
tournaient vite? Je n’ai pas su répondre
tout de suite vu que je luttais pour essayer
de garder le cap avec le Peugeot Partner
ABL full options à la limite du
décrochage…
Après avoir repris
mes esprits
derrière une
colline à l’abri des
bourrasques, j’ai
répondu qu’ils ne
devaient pas
s’inquiéter, que
parfois il y avait
un petit peu de
vent… (J’exagère
juste un tout petit
peu…). Nous sommes donc le dimanche
15 avril et la préparation du matériel peut
commencer : pliage, fitting des sacs,
briefing de sécurité, etc... Ensuite,
l’installation débutera et sera peaufinée
dans les moindres détails étant donné que
nous avons effectué les premiers sauts le
jeudi 19 avril, merci Eole!!! 2 avions
jeudi, 7 le samedi dont le premier saut
pour une partie de nos élèves AFF, 1 avion
le dimanche, 15
bacs le lundi
(waouuhhh), un
demi-avion
mercredi (2ème run
CNL) et
finalement 1 avion
le jeudi. Tout ça
sans compter les
up and down sans
sauter… Cela
nous donne un total de 27 bacs sur 2
semaines. Un peu maigre comme palmarès
d’autant plus que c’était un cours chute
mais également un cours tandem. Aucun
des deux n’a pu être terminé évidemment
mais de plus, l’entretien n’a pas pu
effectuer tous ses sauts de qualification.
Dans notre malchance, on peut retirer une
note positive qui est la découverte du vol
Ik heb niet onmiddellijk kunnen
antwoorden omdat ik druk bezig was met
het trachten de goede richting te houden
met de Peugeot Partner ABL full options,
die moeite had om op de baan te blijven.
Toen we achter
een heuvel
kwamen waar de
rukwinden wat
minder waren en
ik terug tot
mezelf kwam,
zei ik dat er nu
en dan wel wat
harde wind
stond (Ik
overdrijf wel een
beetje….). We
waren dan 15 april en de voorbereiding
van het materieel kon beginnen: plooien,
fitting van de zakken, veiligheidsbriefings
enz… Daarna kwam de installatie die in
alle details kon uitgewerkt worden omdat
we uiteindelijk maar op 19 april konden
beginnen met springen. Dank u
windturbines!!!! 2 vliegtuigen op
donderdag, 7 de zaterdag waaronder de
eerste sprong met een deel van onze AFF
leerlingen, 1 de
zondag, 15 de
maandag
(waouuhhh), een
half vliegtuig op
woensdag (2e
run CNL) en ten
slotte 1 vliegtuig
op donderdag.
Zonder alle ups
en downs te
tellen zonder sprongen. Dat maakt dus 27
vliegtuigen op 2 weken. Een nogal magere
palmares, temeer dat het naast een cursus
vrije val ook een cursus tandem betrof.
Natuurlijk werd er geen enkele cursus
helemaal beëindigd maar daarenboven
werden
en soufflerie pour le personnel qui n’avait
jamais eu l’occasion d’essayer. En effet,
nous avons pu utiliser le windtunnel
quelques heures et en faire profiter tout le
détachement. L’autre point positif de cette
période est sans conteste l’hospitalité et la
gentillesse des propriétaires mais aussi la
bonne coopération avec les responsables
du paraclub. Retournerons-nous un jour à
Lézignan-Corbières ??? Certainement
mais plutôt en vacances ou pour l’attrait
viticole de la région…
Tanguy Deravet
Cel OR
de onderhoudssprongen ook niet
afgewerkt. Met al die tegenslag was er
toch een positieve noot door het ontdekken
van de windtunnel voor mensen die dit
nooit hadden gedaan. We konden de
windtunnel enkele uren gebruiken en er
het hele detachement van laten genieten.
Een ander positief punt van deze periode
was zonder twijfel de gastvrijheid en
vriendelijkheid van de eigenaars, maar ook
de goede samenwerking met de
verantwoordelijken van de paraclub. Gaan
we ooit terug naar Lézignan-Corbières ???
Zeer zeker voor vakantie en de
aantrekkingskracht van deze wijnstreek…
Castelnau Septembre 2012
Après avoir péniblement terminé en juillet à
Moorsele le cours AFF et le cours tandem
(avec seulement une partie du personnel vu
les indisponibilités), nous voici à nouveau en
France pour notre désormais traditionnelle
période à Castelnau-Magnoac. Ici, nous
sommes en terres connues. Que ce soit au
niveau du logement, de la zone de sauts ou
même des DZ extérieures, nous
commençons à maîtriser… De plus, la
proximité des Pyrénées offre une vue
imprenable lors des sauts HAHO mais
assure aussi le bonheur des cyclistes se
risquant à certaines étapes du tour de France.
Cette année, le logement se répartissait en
trois
endroits : la
célèbre
Métairie pour
le personnel
organisateur
et les
despatchers,
un gite déjà
utilisé
quelques
années
passées pour
les gens du
cours et une
autre gite
découvert
cette année
pour l’entretien et la cellule vidéo. La
Métairie est un superbe complexe hôtelier
laissé, hélas, quasi à l’abandon. Chaque
année, nos cuistots ont du pain sur la
planche pour remettre la cuisine en état
avant de pouvoir l’utiliser et nous concocter
de succulents repas (merci pour le BMI…).
Les chambres auraient bien besoin du vent
de Lézignan durant 2 jours pour retrouver
une atmosphère saine… Au fait, cet endroit
revit environ une fois par an : lors de notre
séjour généralement en octobre. Dès
l’arrivée du détachement, les fourmis se sont
mises à l’ouvrage afin de tout préparer pour
débuter les sauts le lendemain matin.
Nadat we met veel moeite de cursussen AFF
en tandem (met een deel van het personeel
wegens onbeschikbaarheid) in Moorsele
hadden afgewerkt bevonden we ons terug in
Frankrijk voor de ondertussen traditionele
periode van Castelnau-Magnoac. Hier
bevinden we ons op gekend terrein. Of het
nu gaat om het niveau van het logement, de
DZ, zelfs de buiten DZ, we hebben alles
onder controle…. Daarenboven bieden de
Pyreneeën ongelooflijk mooie zichten
tijdens de HAHO sprongen, maar maken
tegelijk ook het geluk uit van de fietsers die
zich aan bepaalde etappes van de ronde van
Frankrijk wagen. Dit jaar waren we op drie
plaatsen
gelogeerd:
de
vermaarde
Metairie
voor de
organisatie
en de
despatchers,
een al eerder
gebruikte
verblijfplaats
voor het
personeel
van de
cursus en
een ander
tehuis, pas
dit jaar ontdekt, voor het onderhoud en de
Cel video. De Metairie is een prachtig
hotelcomplex, maar spijtig genoeg zo goed
als verlaten. Elk jaar hebben onze koks alle
moeite van de wereld om de keuken terug in
orde te krijgen en ons te vergasten op een
reeks heerlijke schotels (dank u voor de
BMI…). De kamers hebben terecht de wind
van Lézignan nodig om wat gezonde lucht
terug te vinden…In feite herleeft deze plaats
maar een keer per jaar: tijdens ons verblijf,
meestal in oktober. Van bij de aankomst van
het detachement de volgende dag beginnen
de wekmieren
Le temps étant ici de la partie, nous pouvons
commencer la phase AFF avec nos
nouveaux élèves ainsi que les sauts
d’entretien. Les rotations se succèdent nous
permettant de faire journellement une
quinzaine de bacs. Dans la mesure du
possible, nous organisions chaque jour un
saut HAHO sur DZ extérieure. Pour
l’organisation de ce genre de sauts, cette
région est idéale car même si nous sommes
limités à 6 nautical miles, la multitude de
DZ plus ou moins techniques nous permet
toujours d’exécuter ce type de sauts très
importants pour l’expérience des Pathfinders
et des Special Forces. Les sauts AFF se
poursuivent et nos premiers solos ne se font
pas
attendre. A
la fin de la
première
semaine,
tous nos
élèves
avaient
réussis les 7
Levels et
étaient
solos
AFF(ancien
nement
phase A) et
la phase de perfectionnement pouvait
débuter (anciennement phase B). Après les
exercices imposés comme par exemple le
saut à 3000Ft, la sortie catastrophe et le saut
de nuit, tous sont brevetés avec une bonne
quarantaine de sauts. La cellule OR étant
fort impliquée dans la phase AFF, a
heureusement pu compter sur le soutien et
l’aide de tous les collègues despatchers
présents à cette période. Nous les remercions
vivement pour leur bon boulot mais aussi
pour la bonne ambiance dans laquelle s’est
déroulée cette campagne. La ’’réunion de
coordination’’ journalière a certainement
contribué à cette agréable atmosphère de
travail.
alles in orde te brengen voor de sprongen
van ’s anderdaags. Het weer was gunstig
zodat we onze cursus AFF met de leerlingen
en de onderhoudssprongen de morgen van
de volgende dag kunnen beginnen. De
rotaties volgden elkaar op en we kunnen
dagelijks 15 vliegtuigen afwerken. Indien
mogelijk organiseren we ook per dag een
sprong HAHO op een buiten DZ. Voor het
realiseren van dit soort sprongen is deze
streek ideaal, want zelfs met een beperking
van 6 nautical miles, laten de grote keuze
van de min of meer technische DZ ons toe
van dit soort belangrijke sprongen voor de
Pathfinders en de Special Forces uit te
voeren. De AFF sprongen verlopen vlot en
onze eerste
solo’s laten
niet op
zich
wachten.
Tegen het
einde van
de week
zijn al
onze
leerlingen
voor de 7
levels
geslaagd
en waren
allen solo AFF (vroeger fase A) zodat de
vervolmakingfase kon beginnen (vroeger
fase B). Na de verplichte oefeningen zoals
de sprong op 3000Ft, de uitgang in
catastrofe en de nachtsprong werden allen
gebrevetteerd met een veertigtal sprongen.
De Cel BO, die het meest betrokken was in
de fase AFF kon gelukkig rekenen op de
hulp van collega despatchers die ook
aanwezig waren voor deze periode. We
danken hen voor het goed gepresteerde werk
maar ook voor de excellente sfeer waarin
deze periode verliep. De dagelijkse
“coördinatievergadering” heeft zeker
bijgedragen tot deze goede werksfeer.
Je déplore tout de même le fait que l’équipe
de Black Devils qui s’est entrainée
intensivement en FS4 n’ait pas pu participer
au championnat du monde à Dubaï (pour
raison de service), car vu le niveau atteint,
ils avaient clairement des chances de faire
un podium.
Pour les gens
qui doivent
encore
s’entrainer
pour les
nouveaux
TMAP, les
images sont
disponibles à
la cellule
vidéo, il y de
quoi se faire
des abdos…
Si malgré
cela, vous n’êtes toujours pas prêts, mais
c’est uniquement sur prescription médicale,
il y a aussi des images de notre Pierrot
national dans diverses démonstrations de
précision d’atterrissage… ou de voltige
terrestre, les juges n’ont pas bien réussi à
définir le style… Félicitations à nos
nouveaux tandemmasters Mon Adams, Koen
Van Lint, Jeroen De Muyer et Ronald
Mens... A l’année prochaine pour le récit de
nos nouvelles aventures prévues à Eloy
(USA) pour le cours AFF en février, à La
Réole(FRA), Prostejov (TCH) pour la phase
Ops et Castelnau… Je vous souhaite
d’excellentes fêtes de fin d’années et le
meilleur pour vous et vos proches en 2013…
Tanguy Deravet
Cel OR
Ik betreur echter dat de Black Devils ploeg
die intensief had getraind in FS4, om
dienstredenen niet heeft kunnen deelnemen
aan de wereldkampioenschappen in Dubaï,
want gezien het behaalde niveau hadden ze
alle kansen om op het podium te staan. Voor
hen die
nog
moeten
oefenen
voor de
nieuwe
TMAP
zijn de
beelden
beschik
baar bij
de Cel
video.
Indien
ondank
s dat, jullie niet gereed geraken zijn er nog
de beelden van onze nationale Pierrot in
verschillende demonstraties van
precisielandingen of andere grondfiguren,
waar de scheidsrechters moeite mee hadden
om ze te definiëren. Felicitaties aan de
nieuwe tandemmasters Mon Adams, Koen
Van Lint, Jeroen De Muyer en Ronald
Mens. Tot volgend jaar voor het verslag van
onze nieuwe voorziene avonturen in Eloy
(USA) voor de cursus AFF in februari, in La
Réole (FRA), Prostejov (TCH) voor de fase
Ops en Castelnau…
Ik wens iedereen mooie eindejaarsfeesten en
al het beste voor u en de uwen voor 2013…
Cursus Rav-Air 2012
Op 9 januari is er een nieuwe cursus RAVAIR van start gegaan. Alvorens te kunnen
beginnen moest men een aantal
voorafgaande modules volgen zoals
cargo-handling, Fassi, Climax en IATA;
een legendarische civiele verbintenis dat
defensie mede heeft ondertekend
aangaande het vervoeren van “dangerous
goods” toegespitst op de burgerluchtvaart
maar niet aangepast aan het militair
luchttransport. M.a.w. je hebt meer vragen
als je geslaagd bent dan dat je er zou
hebben alvorens men zich op deze cursus
aanbied. Deze vormingen werden
respectievelijk gegeven in Saffraanberg en
Doornik. Omdat het Pl Rav-Air een
enorme bagage betreffende deze materie al
jaren op zak heeft, werden die eerste week
de plooien glad gestreken en nieuwe tips
gegeven zodanig dat men later sneller zou
kunnen werken bij het klaarmaken van de
ladingen voor het luchttransport. Het
regime van de vorming tot Stouwer-losser,
Nr. 1 Rav-Air is gemoedelijk met soms
toch een gepekeld moment onder de vorm
van een “fault-finding” test. Je wordt
onder andere in de Mock-Up geroepen en
je krijgt 2 minuten de tijd om te
controleren of bijvoorbeeld een Unimog
correct gestouwd is. Een spinnenweb van
kettingen en het leek wel of dat weekje
Saffraanberg helemaal voor niets was
geweest. Doch op het einde van de dag
wordt alles nog eens haarfijn uitgelegd en
herhaald tot iedereen mee was met de zaak
wat trouwens ook geld voor alle te ziene
stof. Na de eerste inleidende week ging
men over naar de eerste fase van de
eigenlijke vorming, zijnde het gedeelte
CDS (Container-Delivery-System) te
beginnen met kleine colli’s en allerhande
manieren van droppen via de paradoor
Cours Rav-Air 2012
Le 9 janvier débuta un nouveau cours RavAir. Avant de commencer, nous avons
suivi une série de modules: cargohandling, Fassi, Climax et IATA, un
accord légendaire que la Défense avait
contresigné au sujet du transport de
« dangerous goods », axé sur le transport
aérien civil, mais pas du tout adapté au
transport aérien militaire. Autrement dit,
nous sommes sortis avec succès de ce
cours en se posant plus de questions
qu'avant de le débuter. Ces formations ont
eu lieu respectivement à Saffraanberg et à
Tournai. Comme le Pl Rav-Air domine les
problèmes en cette matière depuis des
années, la première semaine consista à
lisser les plis et donner de nouveaux
conseils, afin de pouvoir, par après,
préparer plus rapidement les charges pour
le transport aérien. Le régime de formation
d’arrimeur-largueur No1 du Rav-Air se
déroule dans une atmosphère amicale,
mais avec des moments saumures sous
forme de tests « fault finding ». Un
exemple : on vous appelle dans le mockup et on vous donne deux minutes pour
contrôler si l’unimog est bien arrimé. Vous
vous trouvez devant une toile d’araignée
de chaines et on a l’impression que la
semaine de Saffraanberg n’a servit à rien.
Mais en fin de journée, tout est une fois de
plus expliqué en détail, afin que tout le
monde soit bien aligné, ce qui est
d’ailleurs valable pour l’entièreté de la
matière du cours. Après la semaine
d’introduction, on passa à la première
semaine de la formation, le CDS
(Container-Delivery-System), en
commençant par les petits colis et les
méthodes de largage par les paradoors,
puis par la rampe. Pour ce dernier, on
utilise une « gate » que l’on « cut »
manuellement au « green on ».
of ramp waar men bij deze laatste gebruik
maakt van een “gate” die men manueel
“cut” op de”green on”. Door welbepaalde
voorafgaande gebeurtenissen in, vreemde
kontrijen, werd veel aandacht besteed
tussen het verschil in gebruik tussen
Break-away en Non-Break-Away staticline met de nodige juiste koordjes en hun
weerstanden. Vervolgens ging men over
tot een stevige brok theorie waarbij alle
geheimen van de container “A22” werden
onthuld waarmee men meer materiaal en
gewicht kan droppen uiteraard volgens de
syltecs. Het theoretisch gedeelte werd vrij
snel doorworsteld, omdat men het
onderricht voornamelijk toespitst op de
praktijk die meestal enerzijds in de
hangaar Rav-Air gebeurt voor de fittingen
en anderzijds in de Mock-Up voor de
werkmethodes en drop procedures.
Bijkomend werden we klaar gestoomd
voor de oefening ABT(Air Block
Training) van de 15eWing in Ovar
(Portugal) die er snel aan lag te komen. Na
een ritje met gans het hebben en houden
van enkele duizenden kilometers aan een
tergend traag gemiddelde, verspreid over
drie dagen, kon de strijd beginnen. Neen,
niet met het droppen. Er moest een
gigantisch aantal containers A22’s in alle
vormen en formaten gefit worden gevolgd
door een zee van kleine colli’s. Er werden
nog lessen gegeven en het fitten werd
steeds bijgestaan in raad en daad door zeer
geduldige hulp onderrichters. Tot slot kon
men overgaan tot de eerste drops CDS
volgens verschillende configuraties.
Daarnaast werden platformen gedropt door
de anciens van het detachement. Hierbij
kan men al snel vaststellen dat alvorens op
te stijgen en naar een dorpzone te vliegen;
er behoorlijk wat voorbereiding bij te pas
komt. Eerst moeten er een aantal
berekeningen worden gemaakt in functie
Par des événements bien définis antérieurs
dans des pays étrangers, beaucoup
d’attention fut attachée à l’emploi des
différents des Break-away et Non-BreakAway static-lines en utilisant les ficelles
exactes, tenant compte de leurs
résistances. Ensuite, on passa à la théorie,
dévoilant tous les secrets du container
« A22 », avec lequel on peut larguer plus
de matériel et du poids, évidemment selon
les syltecs. La partie théorique est traitée
assez rapidement parce que l’accent de
l’instruction est axé sur la pratique, qui se
passe pour la plupart du temps au hangar
Rav-Air pour les fittings et dans le mockup pour les méthodes de travail et les
procédures de largage. Accessoirement, on
s'est préparé pour l’exercice ABT(Air
Block Training) du 15eWing à Ovar
(Portugal), qui était imminent. Après un
tour de quelques milliers de kilomètres
avec toute notre marchandise, à une
moyenne exaspérarement lente et repartie
sur trois jours, la bataille pouvait
commencer. Non, pas le largage. Nous
devions fitter un nombre gigantesque de
containers A22 dans toutes les formes et
dimensions imaginables, suivi d’une
masse de petits colis. Tout ceci en
continuant les cours avec assistance
d’aide-instructeurs très patients. On put
enfin passer aux premiers drops CDS, en
utilisant des configurations variées. A côté
de cela, des plateformes ont été larguées
par les anciens du détachement. On se
rendait rapidement compte qu’avant de
décoller et de voler vers une zone de
largage, pas mal de préparation était
nécessaire. Pour commencer, il a fallu
faire bon nombre de calculs en fonction de
la mission à exécuter : les poids, les
stations de fuselage, le Buffer Stop
Assembly, le système des poulies et leurs
emplacements respectifs.
van de opdracht die moet uitgevoerd
worden. Gewichten, fuselagestations,
Buffer Stop Assembly, katrolsystemen en
hun respectievelijke plaatsen. Wanneer
men daarna voet in het vliegtuig zet,
begint de voorbereiding en het laden van
het vliegtuig. Bij grotere configuraties van
ladingen kan dit tot 2 uur in beslag nemen.
De eerste drop CDS is een beetje zoals een
sprong in het onbekende. Je hebt een
theoretische basis, dry training in de
Mock-Up maar als je de touwtjes zelf in
handen hebt, is men erg benieuwd hoe het
die eerste keer zal verlopen doch ook moet
het team direct klaar zijn om te kunnen
reageren bij bepaalde noodprocedures die
zich kunnen voordoen. Uiteraard is er nog
altijd de onderrichter met zijn
hulponderrichter die nog wel een oogje in
het zeil houden, mocht er wat mis gaan.
De cursus had in Ovar weliswaar pech. De
hoofdonderrichter moest terug naar
Schaffen en er was geen vervanging voor
de verdere opvolging beschikbaar om de
fase CDS met alle beschikbare middelen
aanwezig in Portugal af te werken. Dit had
tot gevolg dat we de rest van de nodige
drops voor de check-out in België zouden
verder afwerken en dit met alle gekende
problemen zoals meteo en beschikbare
vliegtuigen om vanuit Melsbroek te
vertrekken. Daar de oorspronkelijke
onderrichter intussen een ernstige
kwetsuur had opgelopen waardoor hij
tijdelijk niet meer beschikbaar bleek te zijn
moest men alsnog opzoek naar een
beschikbare onderrichter. Tot slot lukte het
dan toch, en mooi was, dat de fase CDS
toch nog beeindigd kon worden door een
check-out CDS van 16 containers A22 in 4
runs op Schaffen nog voor het grote verlof.
Na de landing van de vrije val sprong
wisten we dat er ons in de “stand-by
room” nog iets stond op te wachten, maar
dat blijkt tot nader order nog omwille van
duistere redenen ons nog onbekend. Klaar
voor de 2e fase HE(Heavy Equipment) en
“on going”. Daarover meer in de volgende
uitgave van “Green On”.
Lorsque par après, nous montions dans
l’avion, nous commencions la préparation
et le chargement. Pour certaines
configurations de charges, cela pouvait
durer jusqu'à deux heures. On peut
comparer le premier drop CDS comme un
saut dans l’inconnu. On possède bien la
base théorique, nous avons fait du dry
training dans le mock-up, mais dès qu’on a
les ficelles en main, nous étions curieux de
savoir comment ça se passerait la première
fois. Egalement, la question de savoir si le
team sera prêt à intervenir pour appliquer
les procédures de secours si nécessaire.
Évidemment le tout se passe sous l’œil
vigilant de l’instructeur et l’aideinstructeur, au cas où les choses se
déroulent mal. Le cours n’a pas eu de
chance à Ovar. L’instructeur principal dû
rentrer à Schaffen et il n’y avait pas de
remplaçant pour continuer et terminer
toutes les phases CDS avec les moyens
présents au Portugal. Ceci a eu comme
conséquence que le restant des largages
pour le check-out, dû continuer en
Belgique, tenant compte de tous les
problèmes connus comme la météo et la
disponibilité des avions à Melsbroek.
Comme l’instructeur principal s’set blessé
grièvement avec comme conséquence une
indisponibilité temporaire, il a fallu
trouver un remplaçant. Finalement tout a
fini par s’arranger et la phase CDS a pu
être clôturée avant le début du grand congé
par un check-out CDS de 16 containers
A22 en 4 runs sur Schaffen. Après
l’atterrissage de notre chute libre, nous
savions qu’une surprise nous attendait à
notre « stand-by room ». Pour des raisons
sombres et inconnues, nous ne savons, à
l’heure actuelle, toujours pas de quoi il
s’agit. Nous sommes prêts pour la
deuxième phase HE (Heavy Equipment) et
le « on going ». Mais nous en reparlerons
dans le Green On suivant.
Didier De Coster
Despatcher Rav-Air
Very Very Very Very…. High Altitude
De hoogtemeter geeft 39000 meter aan.
Felix Baumgartner (Salzburg, 20 april 1969,
is een Oostenrijks skydiver en BASEjumper), opent het luik van de kleine
ruimtecapsule. Hij houdt zich slechts vast
aan de leuningen aan weerszijden van het
afstapje. De heldere, blauwe gloed van de
aarde is onder hem te zien. ‘Our prayers are
with you, Buddy’ klinkt het uit het
controlecentrum. ‘I now the world is
watching now, and I
wish the world could
see what I can see.’
‘Sometimes you have to
get up really high to
understand how small
you really are.’
Baumgartner zakt iets
door zijn knieën en laat
de leuning los. Velen
onder ons hebben het
waarschijnlijk live
gezien op TV of
internet, of er over
gelezen in de media. De
hoogste
parachutesprong ter
wereld is een feit. In oktober 2012 bereidde
hij zich voor op het project Red Bull Stratos,
de hoogste parachutesprong ooit, waarbij
een poging werd gedaan om de
geluidsbarrière te doorbreken. Na vele
malen uitstel vond de recordpoging
uiteindelijk plaats op 14 oktober 2012 boven
Roswell, New Mexico. Hij sprong hierbij
van ongeveer 39 kilometer naar beneden. In
de vrije val die 4 minuten en 19 seconden
duurde, behaalde hij als gevolg van de ijle
lucht een recordsnelheid van 1342 km/u
(Mach 1.24), en ging hij als eerste mens
tijdens een sprong door de geluidsbarrière.
Meteen had hij drie records op zijn naam
staan, de hoogste vlucht met een ballon, de
hoogste sprong en de snelste vrije val ooit.
Tien minuten na de sprong landde hij veilig
op de grond. De reis omhoog duurde ruim
2,5 uur met een heliumballon van 230 meter
hoog. Ruim 8 miljoen mensen bekeken zijn
sprong rechtstreeks via YouTube.
Very Very Very Very…. High Altitude
L’altimètre affiche 39.000 mètres. Felix
Baumgartner (Salzburg, 20 avril 1969, est
un skydiver Autrichien et BASE-jumper)
ouvre le hublot de la capsule spatiale. Il se
tient seulement aux deux mains courantes de
part et d’autre du tremplin. Le reflet clair et
bleu de la terre est visible en dessous de lui.
Du Centre de contrôle arrive: "Our prayers
are with you, Buddy". "I know the world is
watching now, and I wish the world could
see what I can see".
"Sometimes you have to
get up really high to
understand how small
you really are".
Baumgartner plie
légèrement les jambes et
lâche les mains
courantes.
Beaucoup d’entre nous
l’ont probablement vu en
live à la télé ou sur
internet ou lu dans les
médias. Le saut partant
de la plus haute altitude
est un fait. En octobre
2012, il se préparait pour
le projet Red Bull Stratos, un saut en
parachute de la plus haute altitude, durant
lequel un essai pour passer le mur du son
serait tenté. Après de multiples reports, la
tentative avait lieu le 14 octobre 2012 audessus de Roswell, New Mexico. Il sauta de
l’altitude de 39 km. Durant la chute qui dura
4 minutes et 19 secondes, il parvint, à cause
de l’air raréfié, à atteindre une vitesse record
de 1342 km/heure (Mach 1,24) et dépassa
pour la première fois le mur du son en chute.
Il a eu d’emblée trois records : le plus haut
vol en ballon, le saut le plus haut et la chute
la plus rapide de tous les temps. Dix minutes
après le début du saut, il atterrissait en toute
sécurité. L’ascension avec un ballon en
hélium de 230m de hauteur avait duré 2,5
heures. Plus de 8 millions de personnes
suivirent son saut en direct sur YouTube.
Baumgartner deed eerder extreme stunts,
zoals door in 1999 van de Petronas Twin
Towers in Kuala Lumpur (Maleisië) te
BASE-jumpen en met een een speciale
vleugel over het Kanaal te skydiven. Het
vorige hoogterecord stond op naam van Joe
Kittinger, welke nu deel uitmaakt van team
rond Baumgartner. Als testpiloot van de
luchtmacht
maakte hij in 1960
een serie sprongen
uit een open mand
onder een ballon.
Hij sprong vanaf
31 kilometer en
haalde 988 km/h
bijna de snelheid
van het geluid.
Kittinger heeft
nog wel het record
van de langste
vrije val uit de
geschiedenis.
Het Parachute
Systeem
Geen persoonlijk Parachute systeem is ooit
gebruikt of ontworpen voor een
supersonische vrij val vanaf de buitenste
rand van
atmosfeer, jaren
van ontwikkeling
en testen hebben
uiteindelijk
geresulteerd in
een innovatieve
en revolutionaire
“Drogue”
technology om
Felix
Baumgartner te
stabiliseren indien nodig. De container bevat
een “drogue” stabilisatie systeem en twee
valschermen (hoofd- en reservevalscherm).
De drogue en de G meter zijn ontworpen om
onafhankelijk van het hoofd- en
reservevalscherm te functioneren.
Baumgartner a à son palmarès d’autres tours
de force. En 1999 il sauta en base-jump des
Petronas Twin Towers à Kuala Lumpur
(Malaisie) ou, à une autre occasion, il sauta
avec une aile spéciale au-dessus du Canal.
Le record d’altitude précédant avait été
réalisé par Joe Kittinger, qui fait
actuellement partie du team autour de
Baumgartner.
Comme pilote
d’essai de la force
aérienne,
Kittinger avait en
1960 fait une série
de sauts d’une
cage ballon. Il
sauta d’une
altitude de 31 km
et atteignait 988
km/heure, presque
la vitesse du son.
Kittinger détient
encore le record
de la chute la plus
longue de l’histoire.
Le Système du Parachute
Aucun système de parachute n’a été conçu
ou utilisé pour faire un saut supersonique à
partir de la limite
extérieure de
l’atmosphère.
Après des années
de
développements
et d’essais, on a
conçu un système
nouveau et
révolutionnaire,
le « Drogue
technology »,
pour stabiliser Baumgartner si nécessaire. Le
container contient un « drogue », système de
stabilisation et deux parachutes (le principal
et le réserve). Le «drogue» et l’unité de
mesure G ont été conçues pour pouvoir être
utilisé séparément sur les deux parachutes.
Si Felix entame une chute non stable, il aura
besoin du système de stabilisation
Indien Felix in een onstabiele vrije val
geraakt zal hij het drogue
stabilisatievalscherm nodig hebben om te
vermijden dat hij in een oncontroleerbare
spin (ongecontroleerd draaien) geraakt.
Rekening houdend met zijn doel om de
geluidsbarrière te bereiken, wil hij zeker niet
dat dit systeem onvrijwillig geactiveerd
wordt daar dit zijn valsnelheid afremt. De
oplossing; als Felix een G kracht ondervind
van 3,5Gs over een periode langer dan 6sec
zal de G meter het drogue
stabilisatievalscherm activeren.
Ook zit er een activatie knop op de
handschoen van Felix, als hij deze
gedurende 3sec inhoud zal het systeem
activeren. Het drogue systeem is ook niet in
het midden van
het harnas
geplaatst maar
ter hoogte van
de schouders dit
om het spinnen
te vermijden
Hoofdvalscher
m is een
Precision
Aerodynamics
square
valscherm 9cell
270sq/ft,
evenals de
reserve. Om
deze te gebruiken moet hij eerst zijn
valsnelheid afremmen tot 150kt of ongeveer
277km/h. Het AAD systeem is van Cypres
en zal de reserve activeren aan 35m/s op
2000ft
Het totale parachute systeem van Velocity
Sports Equipment weegt ongeveer 27kg. Het
harnas is speciaal ontworpen rond het
stabilistatie drogue systeem. Er zit ook een
cut-away handle op de reserve, moest de
reserve per ongeluk geactiveerd worden op
grootte hoogte zou het kunnen dat Felix
zonder zuurstof komt te zitten.
De hoogtemeter is een Altitrack van Larsen
en Brusgaard ook speciaal ontworpen voor
deze uitzonderlijke sprong.
«drogue» pour éviter qu’il commence une
vrille non contrôlable. Tenant compte du fait
qu’il voulait dépasser le mur du son, il fallait
absolument éviter le déclenchement
involontaire du système, car ainsi sa vitesse
de chute serait freinée. La solution : si Felix
arrive à une force de 3,5 G durant plus de 6
secondes, le G-meter déclenchera le
système. Il y a également un boutonpression dans le gant de Felix. Il activera le
système, s’il le pousse durant 3 secondes.
Pour éviter de vriller, le système drogue ne
se trouve pas au milieu du harnais, mais à
hauteur des épaules. Le parachute principal,
comme le réserve sont du type Precision
Aerodynamics square 9cell 270sq/ft. Pour
pouvoir les utiliser, il faut d’abord freiner la
chute jusqu'à
150kt ou 277
km/heure. Le
système AAD
est de Cypres et
activera le
réserve à
35m/sec à
2000Ft.
L’ensemble du
système
parachute est de
Velocity Sports
Equipment et
pèse 27 kg. Le
harnais est
conçu spécialement pour le système de
stabilisation drogue.
Il y a également un cut-away handle sur le
réserve, au cas où le réserve est activé
accidentellement à haute altitude et que
Felix tomberait sans oxygène.
L’altimètre est un Altitrack de Larsen et
Brusgaard, également conçu spécialement
pour ce saut exceptionnel.
Geen enkel parachute systeem wordt
gegarandeerd hoger dan 30000ft, Felix
springt van uiteindelijk van +/- 126000ft.
Aucun système de parachute n’est garanti
au-dessus d’une altitude de 30.000 Ft. Felix
sautera de +/- 126.000 Ft.
Congratulations Felix
Congratulations Felix
Sgt Vets Willy
Cel BO
PS: De Duitser Olav Zipser, die een
Russisch ruimtepak aan het verbeteren is,
wil op liefst 40 kilometer hoogte uit een
raket springen
(To be continued)
PS. L’Allemand Olav Zipser, qui est en train
d’améliorer une combinaison spatiale a
l’intention de sauter d’une altitude de 40 km
en partant d’une fusée (To be continued)
Devenir chuteur opérationnel
Les cours OR 1990 – 2009
P
our vous décrire l’organisation des
cours OR, depuis la fin des années
1990, nous avons contacté le Commandant
Wilfried Vanermen. Moniteur de saut
depuis 1999, il a d’abord été affecté à la
Compagnie Technique pendant deux ans.
Ensuite, il est devenu chef du Peloton
Training jusqu’en 2010.
Actuellement, il commande la Compagnie d’Appui aux Opérations Aéroportées
(4).
Pendant plus d’une décennie, il a acquis
une certaine expérience et possède à son
actif plus de 2.000 sauts en ouverture retardée et quelque 250 en automatique.
Skyvan.
Commandant W.Vanermen.
Dans les années 1990, le cours est ouvert
aux militaires des trois bataillons. Il n’y a
pas de conditions préalables, sinon celles
d’avoir servi dans un bataillon pendant plusieurs années et d’obtenir l’autorisation du
commandant du Régiment ou plus tard de la
Brigade Para-Commando.
Il est dispensé à une vingtaine d’élèves
et les trois premières phases durent six semaines.
Les sauts sont effectués d’un avion Skyvan (5), en utilisant des parachutes type à
aile, sur les DZ de Schaffen, de Moorsele,
de Bourg-Léopold ou de Zoersel.
…A Moorsele, par ailleurs domaine
militaire, nous disposons des installations,
de la zone de saut, d’une salle de pliage,
d’une salle vidéo pour les débriefings, de
logements. Nous y restons les cinq premiers jours de la semaine, le week-end
étant réservé au club civil.(W.Vanermen).
Au cours de la phase A, les trois premiers jours sont consacrés aux cours
théoriques et au pliage du parachute PD
(Performance Design). les élèves effectuent
ensuite une trentaine de sauts, apprenant à
quitter l’avion, à contrôler leur chute, à se
stabiliser, à effectuer en tour droit ensuite un
tour gauche, un tour droit, un salto avant et
arrière et une dérive horizontale et à ouvrir
leur dorsal à la hauteur imposée. Les premiers sauts sont effectués d’une hauteur de
5000 pieds avec une ouverture du dorsal
après 10 secondes. Le temps de chute augmente avec leur progression !
Les élèves sont maintenant équipés d’un
déclencheur barométrique : le « Cypres
ADD » (Automatic Activation Device) (6).
La phase B constitue un cours de perfectionnement d’une vingtaine de sauts
avec le même type de parachute. Les sauteurs apprennent d’une part, la précision
d’atterrissage en s’efforçant d’atterrir le
plus près possible de la cible, et d’autre
part à chuter en groupe et à se stabiliser en
proximité.
Vient ensuite la phase C consistant, au
cours d’une trentaine de sauts, à apprendre à sauter avec matériel.
Jusqu’en 2005, cette phase est réalisée
de l’avion civil Skyvan, avec le parachute
SOV (Spécial Operation Vector) (7) et le
matériel conditionné à nouveau devant.
Au cours de la phase A et B, les sauts
sont effectués d’une altitude de 3.000 à
12.000 pieds sans matériel et durant la
phase C d’une altitude minimum de 5.000
pieds.
16
… A Schaffen, pour des raisons de sécurité aérienne, la hauteur tolérée est de
12.000 pieds.
De plus, nous avons remarqué tout
d’abord que nous perdions la moitié des
élèves qui n’avaient au paravent jamais
chuté, soit qu’ils ne suivaient pas le rythme,
soit qu’ils abandonnaient. Nous avons
également constaté qu’au cours de la phase
opérationnelle, les élèves n’avaient pas
l’habitude d’effectuer des sauts du C-130.
Nous avons dès lors dispensé les phases A
et B comme avant 2005 du Skyvan, mais
nous avons exécuté la phase C du C-130.
Chaque année en septembre, nous allions
à l’ETAP dans le sud-ouest de la France
où pendant une quinzaine de jours nous
disposions d’un C-130 belge et effectuions
des sauts sur des DZ aux environs de Pau,
Nous pouvions sauter à une altitude de
12.000 pieds et à la suite de ce séjour les
élèves étaient brevetés (W.Vanermen).
Après avoir effectué la phase C, les
élèves étaient aptes à commencer le cours
« chuteur opérationnel à haute altitude »
c’est-à-dire entamer la phase D: des sauts
avec matériel, de jour et de nuit, en HALO
et en HAHO (8) d’une hauteur supérieure
à 12.000 pieds et équipés d’un masque à
oxygène.
En HALO, les parachutistes effectuent
une longue chute libre et ouvrent à 3.500
pieds (avec SOV), 5.000 pieds avec MMS.
En HAHO, ils ouvrent leur parachute dès qu’ils sont stabilisés, et se dirigent ensuite, en équipe, vers une zone
d’atterrissage en suivant un plan préétabli
tenant compte des directions du vent aux
différentes altitudes.
Cette phase commence par un séjour
d’une semaine à Schaffen, ensuite, les
élèves effectuent un stage d’une quinzaine
de jours en Slovénie et une seconde période
de deux semaines au Portugal ou au Maroc.
Il nous arrive également de dispenser
la phase D en Belgique dans la région
d’Ypres, Bruges, Roeselare et Courtrai ou
dans le sud de la Belgique (Neufchâteau,
Saint Hubert…).
Cette procédure était appliquée
jusque 2009 !
(4) Cette compagnie se compose des Pelotons Rav
Air, Pathfinders, Training et de la Section MALT.
(5) L’avion est loué, en leasing par la Défense, 200
heures par an.
(6) Celui-ci déclenche l’ouverture du ventral à 750
pieds au cas ou le parachutiste n’actionne pas sa
poignée à l’altitude voulue
(7) Parachute américain de couleur grise pour
les sauts avec matériel, maximum 40kg, arme
comprise
(8) Avec une ouverture à 12.000 pieds, le parachutiste est capable de dériver de quelque 5 à 6
kilomètres. Après une ouverture à 25.000 pieds, il
peut dériver jusqu’ à 40 km
Operationele springer worden
De Cursussen VO 1990-2009
O
ver de organisatie van de cursussen
VO sinds de jaren 1990 tot nu kregen we onze informatie van Commandant
Wilfried Vanermen. Sprongmonitor sinds
1999 behoorde hij twee jaar tot de Technische Compagnie en werd daarop chef van
het Peloton Training tot 2010.
Momenteel staat hij aan het hoofd van
de Compagnie Steun aan Luchtlandingsoperaties (4). In tien jaar heeft hij behoorlijk wat ondervinding opgedaan en heeft
op zijn naam meer dan 2.000 sprongen VO
en een 250 AO staan.
In de jaren 1990 wordt de cursus toegankelijk voor de militairen van de drie bataljons. Geen voorafgaande voorwaarden
tenzij gediend te hebben in een bataljon
gedurende meerdere jaren en de toelating
hebben van de bevelhebber van het Regiment of later de Brigade Para-Commando.
Een twintigtal leerlingen nemen er aan
deel en de eerste drie fasen lopen over zes
weken.
De sprongen gebeuren van een Skyvan
(5) met valschermen van het vleugeltype,
op de DZ van Schaffen, Moorsele, Leopoldsburg of Zoersel.
… In Moorsele, dat overigens militair
domein is, beschikken we over de installaties, de sprongenzone, een plooizaal, een
videozaal voor de debriefing en logeeraccomodatie. We verblijven er de vijf dagen
van de week, want het weekend is voorbehouden aan de burgerclub. (W.Vanermen).
Gedurende de fase A worden de eerste
drie dagen gewijd aan theorie en het plooien van de parachute PD (Performance
Design). De leerlingen doen vervolgens
een dertigtal sprongen, om te leren het
vliegtuig te verlaten, hun val te controleren, zich te stabiliseren, een linkse draai,
een rechtse draai, een voorwaartse salto,
een achterwaartse salto en een horizontale
afdrijving en hun rugvalscherm te openen
op de voorgeschreven hoogte. In het begin
wordt gesprongen op 5.000 voet met opening van rugvalscherm na 10 seconden. De
duur van de val wordt opgevoerd naarmate
hun vooruitgang!
Nu zijn de leerlingen uitgerust met het
barometrische openingsysteem “Cypres
ADD” (Automatic Activation Device) (6).
Fase B is een vervolmakingscursus met
een twintigtal sprongen met hetzelfde type
valscherm. Enerzijds leren de springers
precisie bij de landing door te proberen zo
dicht mogelijk bij het doel te landen, en,
anderzijds, in te springen en zo dicht mogelijk bij elkaar te stabiliseren.
Tijdens fase C leren ze, door een dertigtal sprongen, te springen met materieel.
Tot in 2005 gebeurde dit met het burgervliegtuig Skyvan en valscherm SOV (Special Operation Vector) (7) en het aangepaste materieel aan voorzijde.
Tijdens fase A en B wordt gesprongen
van 3.000 tot 12.000 voet zonder materieel,
tijdens fase C van minstens 5.000 voet.
... Om redenen van de luchtveiligheid is
in Schaffen de maximum toegelaten hoogte
12.000 voet.
Bovendien hebben we gemerkt dat we de
helft van de leerlingen verloren die vroeger
nooit aan vrije val gedaan hadden, soms
omdat ze het ritme niet volgden, maar ook
omdat ze het opgaven. Ook viel op tijdens
de operationele fase dat de leerlingen niet
gewend waren uit de C-130 te springen. We
hebben, zoals vóór 2005, in de fases A en
B de Skyvan, maar voor fase C, de C-130.
Ieder jaar in september gingen we naar
de ETAP in Frankrijk waar we veertien dagen konden beschikken over een Belgisch
C-130. Hiermee sprongen we op DZ’s in de
omgeving van Pau…We konden springen
van 12.000 voet hoogte en na hun verblijf
daar werden de leerlingen gebrevetteerd.
(W.Vanermen).
met de windrichtingen op de verschillende
hoogten.
Deze fase begint met een verblijf van
een week in Schaffen, vervolgens brengen ze gedurende veertien dagen een stage
door in Slovenië en een tweede, ook veertien dagen, in Portugal of in Marokko. Het
gebeurt ook dat fase D voltrokken wordt in
de streek van Ieper, Brugge, Roeselare en
Kortrijk of in het zuiden van België (Neufchâteau, Saint-Hubert).
Deze procedure werd gevolgd tot 2009
Beja 2008.
Na het beëindigen van fase C waren de
leerlingen bekwaam om de cursus “operationele springer” op grote hoogte te beginnen t.t.z. de fase D: sprongen met materieel HALO en HAHO (8) boven de 12.000
voet en uitgerust met zuurstofmasker, bij
dag en bij nacht.
Bij HALO doen de parachutisten een
lange vrije val en openen op 3.000 voet
(met SOV), op 5.000 voet met parachute
MMS (Multi Mission System). Bij HAHO
openen ze hun valscherm van zodra ze
gestabiliseerd zijn en richten zich dan, in
groep, naar de landingszone volgens een
vooraf vastgelegd plan, rekening houdend
(4)Deze compagnie bestaat uit de Pelotons Rav Air,
Pathfinders, Training en de Sectie MALT.
(5)Dit vliegtuig wordt in leasing gehuurd door
Defensie (200 uren per jaar).
(6) Hiermee wordt de reserve automatisch geopend
op 750 voet indien de parachutist de handgreep niet
op de gewenste hoogte getrokken heeft.
(7) Amerikaans valscherm, van grijze kleur, voor
de sprongen met materieel, maximum 40kg wapen
incluis.
(8) Met de opening op 12.000 voet is de parachutist
in staat 5 à 6 km af te drijven. Na een opening op
25.000 voet kan dat gaan tot 40km.
Benin 2008.
17
Devenir chuteur opérationnel
Vector).
Après quelques sauts, il est examiné par
un « tandem examinator » et lorsqu’il
réussit ces épreuves, il effectue huit sauts
avec un moniteur expérimenté.
Il est ensuite qualifié !
En guise de conclusion
P
Le Cours AFF
A
partir de 2009, afin de diminuer le
nombre d’échecs et de permettre une
stabilisation plus rapidement, le CEPara
utilise une nouvelle procédure dénommée
AFF (Accelerated Free Fall). L’école
envoie des instructeurs en Arizona (USA)
pour se familiariser avec cette nouvelle
méthode.
Actuellement, le Peloton Training dispose d’une dizaine de moniteurs capables
de dispenser le cours à quelque 15 élèves.
Avant de le débuter, le cours se rend au
« wind tunnel » (9), dans une institution
civile installée à Roosendaal (Pays-Bas) où
chaque élève apprend, sans être stressé,
à évoluer et à se stabiliser pendant
quelque six minutes.
Les trois premiers sauts OR sont
exécutés avec deux moniteurs qui accompagnent l’élève depuis la sortie du Skyvan
jusqu’à l’ouverture du parachute. Pour les
quatre sauts suivants, il n’a plus qu’un seul
instructeur.
A l’issue de la phase A, celui-ci est
formé AFF en effectuant sept sauts.
…Ce système est très performant et le
résultat de réussite est pratiquement de
100%. (W.Vanermen).
La phase B est ensuite entamée. Son
programme est identique à celui avant
2009. Les élèves sautent sans instructeurs
et aux mêmes endroits (Schaffen, BourgLéopold, Zoersel, Moorsele). Des stages
de deux semaines sont également effectués
à Castelnau en France avec des sauts du
Skyvan.
La phase C est organisée avec des sauts
de C-130.
…En 2010, nous avons été à Tancos.
(W.Vanermen).
Pour les deux premières phases, les élèves
utilisent le parachute « Navigator », pour la
phase C, le parachute MMS « Multi Mission System », acheté par la Belgique en
2010 et qui offre trois avantages :
- sauter avec le bergham fitté sur le ventre,
ce qui permet au chuteur d’emporter une
charge plus lourde et d’être mieux stabilisé,
- sauter avec un « drogue », une sorte de
petit parachute qui permet au parachutiste
de ne pas dépasser la vitesse de 200km/
heure alors que celle-ci peut atteindre
250km/heure. Il ne s’agit donc pas d’un
stabilisateur mais d’un frein,
- la possibilité de sauter avec une « static
line » qui permet le déploiement du
« drogue » dès la sortie de l’avion, ce
qui facilite la chute groupée des équipes
« Pathfinder » et « Special Force ».
Les équipes « Special Forces » souvent en missions opérationnelles pendant
plusieurs mois ont moins l’occasion de
s’entraîner. Aussi, l’utilisation de ce nouveau parachute leur permet de se reconditionner plus rapidement.
lusieurs parachutistes ont payé de
leur vie le développement des sauts
à ouverture retardée.
Le Sous-Lieutenant Janssens, commandant du CEPara Baka, au cours
d’un saut à N’Djili le 20 janvier 1959.
Le Caporal Mols en 1964
Le 1er Sergent Preman en 1971.
Le 1er Sergeant Marroy en 1988.
Le 1er Sergent Beaudot en 1988.
Le Caporal-Chef Eeckhout en 2000.
Le Caporal-chef Jajor en 2003.
Pensons-y
et rendons-leur hommage !!!!
Au moment
où nous rédigions cet article :
407.780 sauts en ouverture retardée
ont été réalisés
129 brevets de moniteur de saut OR
ont été décernés.
Le cours est actuellement destiné aux
candidats dispatchers, aux membres du
Peloton Rav Air, Pathfinders et Special
Forces. Par contre, il n’y a donc plus de
chuteurs opérationnels dans les bataillons.
Il existe également une possibilité de
sauts en tandem qui permettent d’infiltrer
des militaires spécialistes non chuteurs
opérationnels, pouvant aider les « Special
Forces » ou les « Pathfinders » ou de permettre à des VIP d’effectuer une chute, tel
le Ministre Flahaut lorsqu’il était Ministre de la Défense.
…Chaque année, nous faisons sauter
quelque 40 civils ayant lors d’une compétition ou d’une tombola gagné un ticket leur
permettant un saut en tandem, et ce, dans
un but de relation publique. (W.Vanermen).
Pour suivre le cours « Tandem Master », les candidats doivent avoir effectué
500 sauts en ouverture retardée. Le cours
commence par deux jours de théorie au
sol ! Le candidat effectue deux sauts tests
avec bergham ensuite des sauts avec le
parachute tandem SOV (Special Operation
18
(9) Dans ce « wind tunnel »,, l’élève se retrouve
dans les mêmes conditions que pendant une chute
et apprend à se stabiliser. Il n’en existe pas en Belgique, mais à Roosendaal, à Paris, en Angleterre,
aux USA…. L’appareil est très onéreux et nécessite
une énorme quantité d’électricité pour fonctionner.
Operationele springer worden
De cursus AFF
V
anaf 2009, om het aantal mislukkingen te minderen en sneller een stabilisatie te bekomen past TrgCPara een nieuwe procedure toe, AFF (Accelerated Free
Fall). De instructeurs worden naar Arizona
(VS) gestuurd om zich vertrouwd te maken
met deze nieuwe methode.
Momenteel beschikt het peloton Training over een tiental monitoren die in staat
zijn de cursus te geven aan een vijftal leerlingen.
Vooraf gaan we naar een “windtunnel”
(9), een burgerlijke instelling in Roosendaal (Nederland) waar iedere leerling,
volledig ontspannen, gedurende zes minuten, leert te evolueren en zich te stabiliseren.
Voor de eerste drie sprongen VO wordt
de leerling begeleid door twee monitoren
vanaf zijn stap uit de Skyvan tot de opening
van zijn valscherm. Voor de vier volgende
is er nog één instructeur. Op het einde van
fase A wordt de vorming AFF besloten met
zeven sprongen.
…Dit systeem werkt uitstekend: praktisch 100% slagen. (W.Vanermen).
Begint dan fase B met een zelfde programma als vóór 2009. De leerlingen
springen zonder instructeur en op dezelfde
plaatsen: Schaffen, Leopoldsburg, Zoersel,
Moorsele. Stages van twee weken vinden
ook nog plaats in Castelnau in Frankrijk,
met sprongen van Skyvan.
Fase C gebeurt met sprongen uit
C-130.
… In 2010 zijn we naar Tancos gegaan
voor sprongen uit C-130. (W.Vanermen).
Voor de twee eerste fasen gebruiken de
leerlingen het valscherm “Navigator”,
voor fase C, de parachute MMS (Multi
Mission System), door België aangeschaft
in 2010 en die drie voordelen biedt:
- springen met bergham bevestigd op de
buik, wat toelaat dat de springer een grotere last kan meenemen en beter gestabiliseerd is,
-springen met een “drug”, een soort
kleine parachute die belet dat de parachutist sneller zou vallen dan 200km/uur, daar
waar hij 250km/uur zou kunnen bereiken.
Het gaat niet om een stabilisator, maar om
een rem.
- de mogelijkheid om te springen met
een “static line” die de “drug” kan ontplooien van zodra het vliegtuig verlaten
wordt, wat de sprong in groep vergemakkelijkt voor “Pathfinder” en “Special Forces” ploegen.
De “Special Forces” ploegen die veelal
meerdere maanden op operationele missies
zijn, hebben minder de gelegenheid om te
trainen. Met het gebruik van deze parachute vinden ze vlugger opnieuw hun conditie
terug.
De cursus is vandaag bestemd voor
kandidaat-dispatchers, de leden van het Peloton Rav Air, Pathfinders en Special Forces. In de bataljons zijn geen operationele
springers meer.
Er worden ook nog tandemsprongen
geoefend. Hiermee kunnen militaire specialisten, die geen operationele parachutisten zijn, geïnfiltreerd worden in steun van
de “Special Forces” of de “Pathfinders” of
ook om VIP’s een sprong te laten doen, zoals b.v. de Heer Flahaut die toen Defensie
minister was.
…Ieder jaar laten we zo’n 40 burgers
genieten van een tandemsprong die gewonnen werd als prijs in een competities of bij
een tombola. Een public relation actie dus.
(W.Vanermen).
Om een cursus “Tandem Master” te
volgen moeten de kandidaten 500 sprongen met vertraagde opening op hun actief
hebben. De cursus begint met theorie op de
grond gedurende twee dagen! De kandidaat doet twee testsprongen met bergham
en springt daarna met een tandemparachute SOV ‘Special Operation Vector).
Na enkele sprongen wordt hij gekeurd
door een “Tandem examinator” en wanneer hij in de proeven slaagt, maakt hij
acht sprongen met een ervaren monitor en
wordt daarna gekwalificeerd.
Ter afsluiting
M
eerdere parachutisten hebben de
ontwikkeling van de sprongen
met vertraagde opening met hun leven
betaald.
Onderluitenant M.Janssens, commandant TrgCPara Baka bij een sprong
in N’Djili op 20 januari 1959.
Korporaal Mols in 1964 gedurende
een ballonsprong.
Eerste-Sergeant Premane in 1971.
Eerste-Sergeant Marroy in 1988.
Eerste-Sergeant Beaudot in 1988.
Korporaal-chef Eeckhout in 2000.
Korporaal-chef Jajor in 2003.
Laat we ze niet vergeten!!!
Op het ogenblik dat dit artikel
samengesteld werd, zijn er 407.780
sprongen met vertraagde opening
uitgevoerd en werden 129 brevetten
van sprongmonitor VO uitgereikt.
(9) In deze “windtunnel” bevindt de leerling zich in
dezelfde omstandigheden als tijdens de val en leert
hij hoe te stabiliseren. Bestaat niet in België, wel in
Roosendaal, Parijs, Engeland, Verenigde Staten…
Het is een betrekkelijk duur apparaat en verbruikt
heel wat electrisch stroom bij de werking.
19
SOUVENIRS
Pendant ma longue carrière de despatcher,
d’active et de réserve, de janvier 1955 au
31 décembre 1990, 45 ans au total, j’ai été
confronté à de nombreux incidents
pendant le vol de l’aéronef ou pendant les
sauts. Tous les incidents qui vous sont
contés ci-après se sont heureusement bien
terminés. Bien sûr, il y en a eu d’autres
qui, malheureusement, se sont mal
terminés. Malgré tout ils étaient très peu
nombreux en comparaison avec le nombre
de sauts effectués jusqu’à ce jour. Mais
ceux-là, il vaut mieux les tenir dans le
fond du tiroir.
Tous les incidents de cet article sont
reproduits de mémoire, ne sont pas datés et
ne se trouvent pas dans un ordre
chronologique. Drop sur Kerkhoven avec
C-119. Le sous-lieutenant Mertens, notre
président d’honneur est, après la sortie,
resta accroché avec la sangle de largage de
son chestbag au premier siège de
starboard. Les cordes du parachute étaient
délovées, mais le sac intérieur était resté
fermé. Il a été retiré à l’intérieur de l’avion
à la main. Pas de blessure. Drop sur
Schaffen avec C-119. Le 1SG Palmans
(brevet despatcher n°107) fut, pendant le
despatching à port, éjecté à 1200 pieds.
Après l’ouverture de son parachute
commandé (sans réserve) il s’est retrouvé
parachute ouvert au milieu du stick. Pas de
blessure. Drop sur Kerkhoven avec C-119.
Le 1SM Gervois (brevet despatcher n°28)
a été éjecté pendant le despatching à port.
A cette époque, on se sécurisait avec une
safety belt autour de la taille qui était
accrochée au câble static. Il a été retiré à la
main à l’intérieur du cargo. Légères
blessures au visage. .Après cet incident, le
port de la safety belt fut abandonné.
Drop en OR sur Schaffen avec H34. Le
1SG Vermeulen (brevet despatcher n°44),
largueur, se trouvait près de la porte
ouverte durant l’ascension. L’hélicoptère,
alors qu’il se trouvait à l’altitude de 900
pieds, a eu un arrêt de moteur brusque. Par
le choc, Vermeulen s’est retrouvé dehors.
In mijn lange loopbaan van 45 jaar, als
despatcher, in actieve dienst en als
reservist, van januari 1955 tot 31
december 1990, heb ik veel incidenten
meegemaakt tijdens de vlucht met
verschillende vliegtuigen of tijdens de
sprongen. Al de hierna gebrachte
incidenten liepen gelukkig goed af. Er
waren weliswaar andere die spijtig genoeg,
wel slecht afliepen. Maar ze waren niet zo
frequent in vergelijking met het aantal
sprongen die zijn gebeurd. Die kunnen
maar beter bewaard worden onder in de
lade. Alle hierna vertelde incidenten
werden uit het hoofd gebracht, de meeste
zonder datum en ook niet in
chronologische volgorde. Drop met C-119
op Kerkhoven DZ. Onderluitenant
Mertens, onze erevoorzitter, bleef na de
uitgang onder het vliegtuig hangen aan de
aflaatwebbing van zijn chestbag, die achter
de zetel aan starboard was blijven haken.
De koorden van het valscherm waren rond
de static lijnen gedraaid maar het
valscherm, nog steeds in de binnenzak,
bleef dicht. Hij werd met de hand
binnengehaald. Geen verwondingen. Drop
op Schaffen met C-119. 1SG Palmans
(brevet despatcher nr 107) werd tijdens de
despatching aan port, op 1200 voet, uit het
vliegtuig geprojecteerd. Na de opening van
zijn commandé valscherm (zonder reserve
) bevond hij zich te midden van de stick.
Geen kwetsuren. Drop op Kerkhoven met
C-119. De 1SM Gervois (brevet
despatcher nr 28) naar buiten
geprojecteerd tijdens een drop aan port. In
die periode had de despatcher als
veiligheid een safety belt rond het middel
en vastgehaakt aan de static kabel. Hij
werd met de hand binnen gehaald. Enkele
lichte verwondingen in het aangezicht.
Ouverture instantanée et atterrissage en
dehors de la plaine, derrière chez Flup. Pas
de blessure, mais vert de colère.
L’hélicoptère a atterri en autorotation. Vol
en H34 sur Schaffen pour saut OR avec
l’équipe de compétition. Vers 500 pieds la
porte fut arrachée et nous avons atterri à
l’extérieur de la plaine en autorotation.
Atterrissage assez rude, Pas de blessés. Le
Cdt avi Brokken était aux commandes.
Vol en C-13O pour un brevet A du 2 Bn
Commando. A environ 5 minutes de la
DZ et pour la première fois dans ma
carrière, la sonnette d’urgence se met à
fonctionner. Le crew chief / loadmaster
nous donne « Préparez-vous pour un
abandon aircraft ». Nous étions à ce
moment déjà au-dessus de la DZ de
Schaffen, donc pas de problème pour nous.
Nous étions prêts à exécuter l’ordre. Il
n’en fut rien. Nous sommes retournés à
Melsbroek où nous avons changé d’avion.
Les élèves sont restés très calmes et ont
exécuté les ordres des despatchers sans
problèmes. A Melsbroek, le pilote nous a
expliqué qu’un des moteurs avait une perte
d’huile ainsi qu’une panne hydraulique.
Drop de Dakota (DC3) dans les années
1953 sur Schaffen. Le Sgt Grimonprez du
1Bn Para est resté accroché à l’avion. Dû à
une mauvaise sortie, la static line toujours
accroche au câble, était passée derrière le
parachute dorsal et empêchait l’ouverture
normale.. Il tournait comme une toupie. A
chaque tour, son casque heurtait la
carlingue et résonnait à l’intérieur. Les
trois despatchers à bord ont décidé de ne
pas utiliser le retrieving mais bien la
perche. En effet, dans le système retrieving
il existait également une perche d’environs
4 mètres, munie d’un crochet. Le para
accroché devait, s’il était conscient, passer
ce crochet dans un des D-ring du harnais,
ce qui fut fait.
Na dit incident werd de safety belt niet
meer gebruikt. Drop OR op Schaffen met
H34. De 1 Sgt Vermeulen (brevet
despatcher nr 44) bevond zich als largueur
aan de deur, die tijdens het klimmen bleef
open staan. Op 900 voet had de Heli plots
een flame out ( motor die stil valt). Door
de schok viel Vermeulen naar buiten.
Onmiddellijke opening en landing buiten
de DZ in de omgeving van Flup. Geen
verwondingen maar groen van woede. De
Heli landde in autorotatie. Drop OR van de
competitieploeg op Schaffen. Op 500
meter werd de deur afgerukt en landde de
Heli in autorotatie buiten de DZ. Een vrij
harde landing. Cdt avi Brokken was piloot.
Niemand gekwetst. Vlucht van C-130 voor
een brevet A commando. Op ongeveer 5
minuten van de DZ, en voor de eerste keer
in mijn loopbaan, horen we de alarmbel.
De crew chief/loadmaster beveelt “
Prepare abandon aircraft”. We waren toen
al boven Schaffen DZ en was er voor ons
geen probleem en waren klaar voor de
uitvoering. Die kwam er niet en we zijn
naar Melsbroek teruggekeerd.. Daar legde
de piloot uit dat een der motoren olie
verloor en een hydraulische panne had.
Drop van Dakota (DC3) in 1953 in
schaffen. De Sgr Grimonprez van het 1 Bn
Para bleef aan het vliegtuig hangen. Door
een slechte uitgang geraakte de static lijn,
die nog steeds aan de kabel was
aangehaakt achter zijn rugvalscherm en
belette zo de normale opening van het
valscherm. Hij draaide rond als een tol.
Elke toer raakte zijn helm de romp en dat
weerklonk ook in de binnenkant van het
vliegtuig. De drie despatchers aan boord
beslisten van de stok en niet de retrieving
te gebruiken. In het retrieving systeem
bestond er ook een lange stok van 4m
eindigend op een haak.
Les despatchers ont alors retiré le
malheureux Grim à bord. Pas de blessures
graves, quelques contusions. Le Sgt
Grimonprez a sauté sans problème le
lendemain. Notez qu’à cette époque, on
sautait encore avec le Type-x sans
réserve. Drop sur Schaffen de C-119. Un
sous- officier du 2 Bn Commando dont j’ai
oublié le nom, est également resté
accroché à l’avion. Situation semblable à
celle de Grimonprez, probablement du
également à une mauvaise sortie. Static
line, toujours accroché au câble, mais
enroulée autour et derrière le dorsal. Le
malheureux, pensant à juste titre qu’il
allait tomber en chute libre, ouvre son
parachute de réserve. Comme il est
toujours accroché, le parachute se gonfle
très vite et par la force de traction la ligne
static se casse à hauteur de l’arc de la
porte. Le pilote (Adj Chef avi Geruzet) a
senti ses commandes sans réaction pendant
plusieurs secondes Le malheureux
commando a atterri derrière le bois au
nord de la DZ. Pas de blessures. La
mésaventure s’est terminée par une bonne
cuite au bar le soir. A l’inspection du
harnais, les plieurs ont constaté que la
barre de fixation était pliée presque en
angle aigu et plusieurs coutures avaient
cédé. Notre sous-officier a eu beaucoup de
chance. Pour ma part, j’ai eu pas mal
d’ennuis à l’ouverture au début des Strato
Star et Strato Cloud. Il arrivait parfois que
les commandes restent bloquées et parfois
des caissons restaient fermés. Je m’en suis
toujours bien sorti, sauf une fois :
atterrissage en spirale avec une commande
bloquée et deux caissons fermés, devant le
Club Chabot. Je suis resté étendu, le
souffle coupé. Transporté à l’hôpital de
Diest, le médecin urgentiste, après une
radio, a constaté une fêlure dans une
vertèbre cervicale.
De parachutist moest, indien hij niet
bewusteloos was, de haak in een van de Dringen van het harnas steken. Dit gebeurde
en de despatchers trokken de ongelukkige
Grim terug aan boord. Geen zware
kwetsuren, wel enkele kneuzingen. Sgt
Grimonprez sprong zonder problemen de
dag nadien. Noteer dat er in die tijd
gesprongen werd met Type-x zonder
reservevalscherm. Drop op Schaffen van
C-119. Een onderofficier van het 2 Bn
commando waarvan ik de naam vergat,
bleef eveneens aan het vliegtuig hangen.
De reden was dezelfde als deze van
Grimonprez en dus waarschijnlijk ook
volgend op een slechte uitgang: static- line
nog aan de kabel maar lopend langs de
achterkant van het rugvalscherm. De
ongelukkige dacht dat hij in vrije val ging
vertrekken en opende meteen zijn
hulpvalscherm. Het valscherm staat
meteen bol en door de forse tractie, breekt
de static-line af ter hoogte van de deur. De
piloot, Adj Chef Geruzet, voelde dat hij
geen besturing had gedurende enkele
seconden. De ongelukkige landde achter
het bos ten noorden van de DZ. Het
sprongincident eindigde die avond met een
stuk in zijn kraag in de bar. Bij de
inspectie van het harnas stelde men vast
dat de barre de fixation bijna in een rechte
hoek was geplooid en dat verschillende
naden waren losgekomen. De
onderofficier in kwestie heeft veel geluk
gehad. Ik zelf heb nogal wat problemen
gehad bij de opening in het begin van het
gebruik van de Strato Star en de Strato
Cloud. Het gebeurde dat de stuurlijnen
geblokkeerd waren en dat er soms enkele
caissons niet open gingen. Het is steeds
goed afgelopen op een keer na: landing
voor de Club Chabot,in schroef, met een
geblokkeerde stuurlijn en twee gesloten
caissons.
Je suis resté tout le weekend sur une
planche et le lundi je suis retourné au
boulot sans problème. Un autre incident
qui aurait pu très mal se terminer, a eu lieu
pendant les essais en chute avec arme et
matériel. A cette époque, nous avions
encore les parachutes Olympic. Ce jour-là,
j’avais sur le dos le Papillon dans un mini
sac, le réserve toujours devant, arme sous
le réserve et bergham de 50 kg accroché au
harnais devant. Pendant l’ouverture, la
voilure a complètement éclaté avec zéro de
portance. Pas de panique, action sur les
libérateurs de voilure, libération des
reliques du dorsal et ouverture du réserve,
mais gros problème avec l’arme et le
bagage. Finalement je m’en suis sorti sans
casse. Pour la petite histoire, j’ai même
retrouvé le poignard que l’on fixait sous
les élastiques du réserve. En conclusion, je
dirai que tous les incidents qui sont arrivés
pendant le vol ou le saut se sont terminés
par un happy end. A mon avis, on le doit à
notre professionnalisme, la qualité de
l’enseignement et la façon de
communiquer notre expérience aux élèves.
Un grand bravo aux moniteurs!
Gui Reniers
Ik ben blijven liggen, de adem afgesneden.
In het hospitaal van Diest stelde de
urgentiearts vast dat er een barst was in
een van ce nekwervels. Ik moest het
weekend op een plank doormaken en de
maandag daarop ben ik zonder problemen
gaan werken.
Een ander incident, dat slecht had kunnen
aflopen, gebeurde gedurende de proeven
waarin we sprongen in vrije val met wapen
en materieel. Ik die tijd hadden we nog de
Olympic. Die dag had ik een Papillon in
een minizak op de rug, de reserve vooraan
met daaronder een wapen en ook een
bergham van 50 kg vastgehecht aan het
harnas. Bij de opening scheurde het
valscherm uiteen en had geen draagkracht
meer. Geen paniek, actie op de gespen ten
einde de koepel af te werpen en opening
van het hulpvalscherm..Nu kwam ik in de
problemen door het wapen en de bergham.
Uiteindelijk ben ik er zonder
kleerscheuren vanaf gekomen. Detail: ik
heb zelfs de dolk die we meedroegen
onder de elastieken van de reserve
teruggevonden. Tot besluit kan ik zeggen
dat alle incidenten, tijdens de vlucht en
onder het springen, goed zijn afgelopen. Ik
denk dat we dit te danken hebben aan ons
professionalisme, onze kwaliteit van de
opleiding en de manier waarop we onze
ervaringen aan de leerlingen overbrengen.
Bravo aan onze monitoren!
LES AVATARS DE CLAUDE
BERGERET
Introduction.
Laissons d’abord la parole à Gui Reniers,
qui s’est chargé de nous envoyer un article
avec la description de quelques belles
mésaventures, d’après les récits de Claude
Bergeret.
" Quand un despatcher à la tète dans les
étoiles, il a parfois des surprises
désagréable ".
Claude Bergeret (dit
le Berge), brevet
despatcher n°127 à
la date du 250769,
cours n°307 I en en
a eu quelques-unes,
qui heureusement se
sont bien terminées.
Claude a été
moniteur de saut de
1969 à 1980. Il
venait du 2 Cdo. Il a
quitté le régiment
Para- Cdo pour
passer à l'OTAN
comme bodyguard
du grand patron de
cette organisation
jusqu'au jour de sa retraite. A l'époque de
l’utilisation de la poignée d’ouverture (à
gauche ou à droite) et pour éviter de la
perdre à l'ouverture nous mettions un
élastique à la poignée accroché au harnais.
Cet élastique nous permettait de la lâcher
après traction. La poignée restait
accrochée au harnais (en cas de perte,
toujours PV a charge de l'intéressé, bien
sûr). ».
Les avatars du Berge .......Je le cite.
1. Lors d’un saut d’hélicoptère, en
grimpant vers l’altitude de saut, le Cpn
Vanput (OES) avait remarqué que je
n'avais pas d'élastique à ma poignée. Il
m’en fait la remarque dans son style bien
connu : «Berge, pas d’élastique, pas de
saut" . Vite vite et dans une des poches de
ma salopette de saut, je trouve une
cordelette rouge (50 kg de résistance ...je
crois).
DE LOTGEVALLEN VAN CLAUDE
BERGERET
Inleiding.
Laten we eerst het woord aan Gui Reniers
die zich belastte met ons een artikel te
sturen met de beschrijving van enkele
mooie tegenslagen, beleefd en verteld door
Claude Bergeret:
" Wanneer een despatcher aan het dromen
gaat, staat hij soms voor onaangename
verrassingen ". Claude
Bergeret ( de Berge),
brevet despatcher nr
127 op datum van 25
juli 69, heeft er enkele
beleefd die, gelukkig
voor hem, goed
afliepen. Claude was
sprongmonitor van 1969
tot 1980. Hij kwam van
het 2 Cdo en verliet het
regiment Para-Cdo om
bij de NAVO
bodyguard te worden
van de grote baas tot de
dag van zijn op
ruststelling. In de
periode van het gebruik
van het
openingshandvat (links of rechts) moesten
we het handvat met een elastiek vastmaken
aan het harnas, teneinde dit niet te
verliezen. De aanwezigheid van die
elastiek liet ons toe van het handvat los te
laten na de opening. Het handvat bleef vast
aan het harnas. In geval van verlies werd
uiteraard steeds een PV ten laste van
belanghebbende opgesteld ".
De lotgevallen van de Berge …… Ik
citeer:
1. Bij een sprong uit de helikopter, terwijl
we klommen naar de spronghoogte, had
OES, Kapt Vanput gezien dat ik geen
elastiek aan mijn handvat had. In zijn
gekende stijl zei hij “ Berge, geen elastiek,
geen sprong” Het moest dus rap gaan en in
de zak van mij sprongsuite vond ik een
rood koordje (50 kg weerstand, denk ik).
J'attache celle-ci en vitesse, donc mal, à la
poignée et au harnais et hop…. skydive.
Après une chute de rêve, traction poignée
à 2000 pieds mais du fait que la cordelette
est trop courte, la poignée reste bloquée
dans son logement sur le harnais. Je me
retrouve comme un con...........et dois
passer au réserve. OUF.........!!!!!!!
Préalablement j'avais essayé de retirer le
câble, mais sans succès, et le sol se
rapprochait très vite d'ou emploi du
réserve. Atterrissage en catastrophe, j’en ai
encore la tremblote dans les guiboles. Une
voilure de réserve ce n'est pas
grand.......!!!!
2 .La meilleure est encore a venir: Après
un drop OA de C130 je me libère du
parachute (PARACOMMANDER) pour
être plus à l'aise afin de remettre le cargo
en ordre pendant que l'avion grimpe vers
un plafond. 13.500 pieds, je suis n° 1 donc
le largueur, «OK, on y va"
Saut…chute…2000 pieds, traction
poignée..........MAIS PAS DE POIGNEE.
En me refitant en vitesse et sans contrôle,
j’ai coincé la poignée à l’envers dans son
logement d'ou impossibilité d’atteindre ce
foutu morceau de métal. Obligation de
passer au petit. Ouf ! Qui a déjà eu cette
blague? Car cette fois-ci, j’ai l'air d'un
double con.
3. Belle journée d'été en juillet 1978 peu
de temps après l’Ops Kolwezi.
Les sticks FNPB se trouvent face au
hangar 2 pendant le break du matin.
Saut d'alouette pour les despatchers sans
stick à 6500 pieds. Tous les jeunots nous
observent. Les moniteurs de sticks font les
commentaires d'usage sur notre saut. Saut,
chute, 2000 pieds, traction poignée puis …
rien, juste quelque chose qui a bougé dans
mon dos. Je me secoue, je change de
position, rien ne se passe. Je dois passer au
petit, bonne ouverture du réserve, mais
coup classique, le sac dorsal s’ouvre et la
voilure dans le fuseau de voile me tombe
entre les jambes. Pour ne pas à nouveau
avoir l'air d'un con, je remonte tout
l'ensemble et le coince entre mes jambes.
Tout va bien, plus de problèmes.
Ik maak snel, dus verkeerd, mijn handvat
vast aan mijn harnas en hop …. skydive.
Na een mooie vrije val trek ik, op 2000
voet, aan mijn handvat. Maar door het feit
dat het koordje te kort was, bleef het
handvat in zijn ligplaats. Een dom gevoel
… ik moet dus mijn reservevalscherm
openen. Oef !!! Eerst had ik nog
geprobeerd van aan de kabel te trekken
maar de grond kwam te snel dichterbij.
Een catastrofale landing was het gevolg.
Mijn benen beven er nog van. Een koepel
van eer reservevalscherm is niet groot.!!
2 De beste komt nog. Na een drop OA van
C-130 doe ik mijn valscherm uit
(Paracommander) om gemakkelijker het
vliegtuig terug in orde te zetten terwijl we
naar 13.500 voet klommen.
Ik ben nr 1 en moet dus “largeren”:. “OK,
go, vrije val …. 2000 voet … ruk aan het
handvat …. MAAR GEEN HANDVAT.
Toen ik mijn valscherm in allerhaast
aantrok had ik het handvat omgekeerd in
zijn ligplaats geschoven en kon ik dat
stukje rotmetaal niet vinden. Dus opening
reservevalscherm Oef ! Wie heeft nu
zoiets al meegemaakt, want nu zie ik er uit
als een dubbele idioot.
3. Een mooie zomerdag in juli 1978, een
tijdje na de Ops Kolwezi
De sticks van de FNPB ( Nationale
Federatie Belgische Parachutisten) staan
aan Hangar 2. Het is de voormiddagbreak.
De despatchers zonder stick doen een
sprong van Alouette op 6500 voet. Al de
jongeren staan te kijken terwijl de
monitoren onze sprong commentariëren.
2000 voet, ik trek aan mijn handvat en er
gebeurt niets. Enkel iets dat bewoog op
mijn rug. Ik schud even, verander mijn
positie, maar er gebeurt niets. Ik open mijn
reservevalscherm en, klassiek geval, de
zak van het rugvalscherm gaat open en het
valscherm in de gaine valt tussen mijn
benen. Om niet weer als een idioot door te
gaan trek ik het rugvalscherm op en klem
het tussen mijn benen.
Alles gaat goed, geen problemen meer.
J’atterris prés du hangar ballon (pas
dessus) et pour ne pas me minimiser je me
tape un stand up avec 45 m2 de voile. Je le
ressens toujours dans ma vieille carcasse.
Dixit Berge…
Ik land bijna aan de hangar ballon en om
iets goed te maken doe ik een stand-up met
mijn valscherm van 45m2. Ik voel het nog
in mijn karkas. Dixit de Berge…
Et Gui conclut : "Malgré tous ces avatars,
Claude BERGERET a été un excellent
despatcher, excellent chuteur, il adorait
cela comme nous tous".
En Gui besluit : ondanks al zijn
tegenslagen was Claude Bergeret een
uitstekende despatcher en springer. Hij
hield er van zoals wij allemaal.
Cursus Franse Sprongonderichter
Midden 1970 werd ondergetekende, samen
met Olt Louis Michiels van het Pl LuRav
als Chinese vrijwilliger aangeduid om in
de ETAP (Ecole des Troupes Aéroportées)
in Pau de cursus "STAGE DE
FORMATION DE MONITEURS DE
SAUT EN PARACHUTE" te volgen.
De bedoelingen hiervan waren:
1.Het verruimen van onze technische
kennis.
2.Meer ervaring op doen
3.Ons
Frans
bij
schaven
(niet
onbelangrijk!).
Voor mij persoonlijk werd deze
aanduiding op gemengde gevoelens
onthaald omdat ik de twee vorige jaren
praktisch niets anders gedaan had dan
cursussen volgen in binnen- en vooral
buitenland, met daaraan lange periodes
van afwezigheid van mijn familie tot
gevolg. Zo vertrok ik begin 1968 naar
Beieren (Duitsland) voor de Duitse
Commando en overlevingsstage
"Einzelkampfer" in de Luftlandeschule
van Altenstad en het Commando Centrum
Sauwald (Duur:11 weken). Nauwelijks
bekomen van deze uitputtende en koude
ervaring (ze hadden blijkbaar veel geleerd
in Stalingrad!) werd ik naar Fort Benning
USA gestuurd voor de Pathfinder course
(zie artikel van Kol Mertens in een vorige
Green On).Deze cursus kwam voor mij als
een geschenk uit de hemel, omdat ik
verlost was van het trauma om als
onderrichter naar het Trg C Commando te
worden gestuurd, wat doorgaans het geval
was voor de mensen die de Commando
cursus in Duitsland gevolgd hadden.
Enkele weken na mijn terugkeer uit de VS
werd ik naar het Trg C Para gemuteerd
voor de cursus Despatcher (halleluja!).
Mijn opleiding als despatcher was heel
uitzonderlijk daar ik de enige leerling was.
Onder de kundige leiding van privé leraar
1SM Felicien Gilet werd ik na 9 weken tot
despatcher gepromoveerd, dit ook tot grote
opluchting van de toenmalige monitoren
want door het feit dat ik de enige leerling
was,
Cours Moniteur de Saut en France
Au milieu des années 70 je fus, comme le
SLt Louis Michiels du Pl Ravair, désigné
comme volontaire chinois pour aller suivre
à l’ETAP (Ecole des Troupes Aéroportées)
à Pau le cours "STAGE DE FORMATION
DE MONITEURS DE SAUT EN
PARACHUTE".
Les raisons en étaient :
1. Agrandir nos connaissances techniques
2. Acquérir plus d’expérience
3. Améliorer notre français (non sans
importance)
Pour moi, cette désignation était accueillie
avec des sentiments mitigés, car les deux
dernières années je n’avais pratiquement
rien fait d’autre que de suivre des cours en
Belgique et a l’étranger avec comme
conséquences de longues périodes loin de
la famille. C’est ainsi que je venais, en
1968, de suivre le cours de
"Einzelkampfer" dans la Luftlandeschule
de Altenstadt et au Centre Commando de
Sauwald en Bavière (République fédérale
allemande) (Durée 11 semaines). A peine
remis de cette expérience épuisante et
froide (ils avaient apparemment appris
beaucoup à Stalingrad), j’étais désigné
pour aller suivre le Cours Pathfinder à Fort
Benning USA (voir l’article du Col
Mertens dans un des Green On
précédents). Ce cours fut pour moi une
vraie bénédiction, car il me sauvait du
traumatisme d’une mutation vers le Centre
d’entrainement Commando, ce qui était la
règle pour ceux qui avaient suivi le cours
Commando en Allemagne. Quelques
semaines après mon retour des US je
faisais mutation pour le CE Para afin de
suivre le cours despatcher (alléluia !). Mon
cours était assez spécial, car j’étais
l’unique élève. Sous la conduite savante de
mon moniteur privé, le 1 SM Felicien
Gillet, je fus promu despatcher après 9
semaines. Ceci au grand soulagement des
moniteurs de l’époque, car comme j’étais
l’unique élève ils devaient, lorsque je
donnais des cours, passer souvent dans les
harnais et sur les matelas.
moesten zij menige uren in de harnassen
en op matten doorbrengen wanneer ik de
type lessen gaf. Bij die gelegenheden
lieten de heren dan ook geen kans voorbij
gaan om me een kloot af te trekken! Enfin,
einde goed alles goed. Nu kon het ernstige
werk beginnen en was ik eindelijk verlost
van
langdurige
cursussen
en
afwezigheden. Maar mijn voorbarig
optimisme werd na nauwelijks 6 maanden
de kop ingedrukt want Louis en ik konden
opnieuw onze koffers pakken richting “La
douce France. ” De stage in Frankrijk viel,
op enkele details buiten beschouwing
gelaten, best mee omdat we al
gebrevetteerde monitoren waren en we op
gebied van sprongen in OR verder stonden
dan enkele van onze Franse onderrichters.
Ik begreep ook vrij snel dat het principe
van:”keeping a low profile” hier
aangewezen was en we gedwee de vaak
chauvinistische opmerkingen van de
Franse monitoren, zonder protest moesten
aanvaarden. Al spoedig werd ik ” le petit
belge “ genoemd. Dat stoorde mij in het
geheel niet, want letterlijk genomen was
het niet gelogen! Mijn vriend Louis had
hiermee meer moeite waardoor hij vaak in
de clinch hing met de fransen. Het zou me
te ver leiden om de vele plezante
anekdotes aan te halen. Maar een voorval
wil ik hier toch vertellen. In onze groep
leerlingen bevond zich Patrick O’Connel,
een Engelsman van Ierse afkomst die geen
woord Frans verstond. En omdat de
Fransen enkel Frans spreken werd ik
gevraagd, door de stage overste om als
tolk op te treden wat vaak hilarische
toestanden teweeg bracht. Op een moment
vroeg de stageoverste in het Frans
:”Lahon, zeg eens tegen die Engelse
klootzak dat hij wat meer aandacht aan de
lessen moet besteden want dat hij anders
het kanaal terug mag overzwemmen!!” Ik
vertaalde dat in ”Patrick, de luitenant
vraagt wat meer op te letten, hoewel hij
weet dat het niet gemakkelijk voor je is”.
Waarop de Engelsman repliceerde
:”Johnny zeg tegen die kikkervretende
Au cours de ces leçons, ces messieurs n’en
rataient pas une pour jouer avec mes c…
Bref, tout est bien qui finit bien. Enfin le
travail sérieux pouvait commencer, car
j’étais enfin libéré de ces cours et des
longues absences familiales. Mais mon
optimisme durait à peine six semaines, car
Louis et moi pouvions faire nos valises
direction "La douce France". Le stage en
France, mis à part quelques détails,
dépassait notre attente, du fait que nous
étions déjà breveté moniteur et qu’au point
de vue sauts en OR, nous étions même
plus expérimenté que nos instructeurs
français. J’avais d’emblée compris que le
système « profile bas » était de mise et que
nous devions tant bien que mal, accepter
les remarques parfois chauvines de nos
moniteurs français. On m’appelait assez
rapidement "le petit belge", ce qui ne me
dérangeait pas outre mesure, car en fait
c’était une réalité. Mon ami Louis par
contre, ne digérait pas toujours ce genre
de plaisanteries ce qui provoquait souvent
une querelle avec les Français. Sans
vouloir aller trop loin dans les anecdotes,
je tiens quand même à vous raconter
l’histoire suivante : nous avions dans notre
groupe un certain Patrick O’Connel,
anglais d’origine irlandaise, qui ne
comprenait pas un mot de français. Et
comme les français ne parlent que le
français, j’étais sollicité comme interprète
par le chef de stage. Ce qui engendrait
parfois des situations assez comiques. Un
jour, le chef de cours me demandait :
"Lahon, veux-tu dire a ce con d’Anglais
qu’il doit faire un plus grand effort, car
sinon il peut retraverser le canal à la nage".
Je traduisais : " Patrick, le lieutenant
demande, sachant que tu n’as pas facile, de
faire un plus grand effort". La réponse de
l’Anglais :
" Johnny, dites à ce Napoléon bouffeur de
cuisses de grenouilles, qu’il vaut mieux
qu’il se rappelle Waterloo ". Ce que je
traduisais en : " Certainement lieutenant, il
promet a l’avenir de faire tout son
possible.
Napoleon dat hij maar beter eens terug
denkt aan Waterloo”.
Wat dan weer door mij vertaald werd in:
”Zeker luitenant hij zal in de toekomst zijn
uiterste best doen!”.
De grote verschillen tussen de Franse
cursus en de onze waren:
1.Een
intensiever
sportprogramma
(dagelijks min 1uur)
2.Meer operationele sprongen, zowel in
OR als in OA (sprongen boven beboste
zones, in het water (Meer van Lourdes), op
kleine Ops DZ in de lage Pyreneeën.
Het largeren uit de Nordatlas was in grote
lijnen gelijk als uit de C119. Het werk in
de Transal C160 was, niettegenstaande het
groter aantal paras ( 90 in plaats van 64),
gemakkelijker omdat men meer ruimte
had. Enfin, wij hebben het uiteindelijk tot
een goed einde gebracht en de stage met
lauweren overleefd.
AIRBORNE, VIVE LES MONOS.
Cdt b.d. Lahon J.
Despatcher nr120
Les grandes différences entre le cours
moniteur français et le nôtre étaient :
1. La partie sportive du cours (au moins
une heure par jour)
2. Un plus grand nombre de sauts
opérationnels, tant en OA qu’en OR, des
sauts sur zones boisées, dans l’eau (Lac de
Lourdes), sur petites DZ Ops dans la
région Basses-Pyrénées. Les largages du
Nordatlas et du C-119 se ressemblent fort.
Par contre le travail dans le Transal C-160
était plus facile, car plus spacieux et
malgré le plus grand nombre de paras (90
au lieu de 64).
Finalement, nous avons survécu et terminé
le stage avec fruit.
Parachutisten bij het Rode Kruis!
Jullie gaan het niet geloven maar van 1960
tot 1969 had het Rode Kruis van België een
sectie parachutisten. Dimitri de Martinoff,
para-commando en tweede commandant van
de Eerste Hulp groep (de latere Mobiele
Colonne) richt in de schoot van deze groep
een sectie parachutisten op, die hij
gedurende jaren zou leiden. Het was een
heel speciale eenheid die, hoewel goed
geïntegreerd in de schoot van de
hulpdiensten van het Rode Kruis, afhing van
de Ministeries van Binnenlandse Zaken en
van Defensie. Op het paracommandoschildje
staat ook een rood kruis, als symbool van
hun integratie. Waarom werd deze sectie
opgericht? Misschien heeft de koude oorlog
hierin een rol gespeeld maar
de vraag blijft onbeantwoord.
Wat er ook van zij, deze sectie
werd in het leven geroepen om
eventueel tussen te komen bij
grote manifestaties en
gedurende catastrofen.
Personeel en materieel konden
snel en overal gedropt worden,
zelfs in moeilijk toegankelijke
plaatsen. Er werd gesprongen
uit de Fairchild C-119 en de
Lockheed C-130 Hercules
zodat de vrijwilligers steeds snel paraat
zouden zijn voor elke opdracht. Hun
opleiding voorzag ook nog: oversteken van
waterlopen, parcours paracommando,
rotsklimmen enz. Onze collega en vriend
Lucien V. herinnert zich dat men leerde uit
een rijdende vrachtwagen te springen die
naarmate de vordering steeds sneller en
sneller reed. Kop vooruit en knieën gespreid
sprong hij, samen met de andere
vrijwilligers, daarbij zorgvuldig de techniek
volgend die door hun paracommando
instructeurs was
aangeleerd. De camion GMC ging daarbij
tot 40 km per uur, zodat men maar beter de
afsprong niet miste. In 1964 is het Rode
Kruis in feest. De oudste nationale
maatschappij viert haar honderdste
verjaardag met veel pracht en praal.
Des parachutistes à la Croix-Rouge!
Le croirez-vous ? De 1960 à 1969, la CroixRouge de Belgique a eu une section très
spéciale de parachutistes. En effet, au sein
du groupe de secours (future colonne
mobile), Dimitri de Martinoff, paracommando et commandant en second du
groupe, fonde alors la section des
parachutistes et la dirige des années durant.
Une unité toute particulière dépendant des
Ministères de l’Intérieur et de la Défense,
bien qu’intégrée au Service de Secours de la
Croix-Rouge. Sur l’écusson du paracommando est greffée une croix rouge,
symbole de l’intégration de l’un dans l’autre.
Pourquoi cette section ? La guerre froide a
peut-être joué un rôle, mais le point est
encore à la question. Quoiqu’il
en soit, cette section avait pour
objectif d’intervenir lors de
grosses manifestations ou lors de
catastrophes. Elle permettait de
larguer rapidement personnel et
matériel de secours sur quelques
lieux que ce soit, difficiles
d’accès ou pas. Sautant d’avions
Fairchild C-119 et de Lockheed
C-130 Hercules, les volontaires
s’entraînent régulièrement afin
d’être prêts pour toute mission.
L’entraînement a subsisté de longues années
: traversée de fleuves, parcours paracommando, escalade, etc. Notre collègue et
ami, Lucien V., se rappelle avoir appris à
sauter d’un camion qui roulait, au fil des
exercices, de plus en plus vite. Tête en avant
et genoux écartés, il s’élançait, avec les
autres volontaires, et sautait, appliquant
fidèlement les techniques enseignées par
leurs instructeurs para-commandos. Le
camion GMC allait jusqu’à 40 km/h. Alors,
autant ne pas rater la marche! En 1964, la
Croix-Rouge de Belgique est à la fête. Plus
vieille société nationale, elle célèbre ses 100
ans, en grandes pompes, et réunit volontaires
et proches au stade du Heysel. Même
Adamo en est !
Vrijwilligers en hun familie worden
uitgenodigd op de Heysel. Adamo was er
ook bij. Er waren veel activiteiten en
demonstraties. Maar een trekt vooral de
aandacht: de aankomst van een Sikorsky
helikopter met
aan boord een
ploeg eerste hulp
want er zijn al
verschillende
“gekwetsten” in
het stadion. De
ploeg ontscheept,
grijpt naar een
draagberrie en
laadt de
gekwetsten vrij
snel in de heli,
waarna ze
verdwijnen zoals ze gekomen zijn. Mission
accomplished… een geslaagde demonstratie.
In 1964 vindt de operatie Rode Draak plaats
in Stanleystad. De Congolese
opstandelingen gijzelen 1500 Belgen. De
regering beslist van tussen te komen. Dimitri
de Martinoff wordt eerst gevraagd om deel
te nemen met zijn sectie. Zijn bekwaamheid
op gebied van geparachuteerde sanitaire
interventies met medische hulp, dokters,
infirmiers en helpers zouden een goede
keuze geweest zijn.
Maar uiteindelijk
gaat hun deelname
niet door. De para’s
brengen deze
delicate interventie
tot een goed einde.
Op de luchthaven
in Zaventem staan
de vrijwilligers van de sectie klaar om de
vluchtelingen uit Stanleystad te ontvangen,
te steunen en te begeleiden. De verdienste
van deze vrijwilligers wordt onderlijnd
wanneer hen de Gouden medaille van het
Rode Kruis van België wordt toegekend.
Op het lint, een verwijzing naar een zeker
lidmaatschap, dat van het regiment
parachutisten.
Sandrine MATHEN 06 october 2012 Nombre d’activités et démonstrations sont
faites, une retient notre attention : l’arrivée
d’un hélicoptère Sikorsky. A son bord, une
équipe de secouristes, car on dénombre déjà
plusieurs « blessés » sur le stade. L’équipe
met pied à terre,
s’empare de son
brancard et
rapidement,
charge les
blessés dans
l’hélicoptère
pour repartir …
d’où il est venu.
Mission
accomplie,
démonstration
réussie ! En
novembre 1964,
c’est l’opération Dragon rouge sur
Stanleyville (Kisangani) : la rébellion
congolaise tient 1500 belges en otage, la
Belgique décide d’intervenir. Un temps,
Dimitri de Martinoff est pressenti pour y
prendre part avec sa section. Ses
compétences en matière d’interventions
sanitaires parachutées, avec assistance
médicale, médecins, infirmiers, secouristes
etc. en fait un premier choix. Mais
finalement, sa participation est écartée et ce
sont nos paras qui
couronnent de
succès cette délicate
intervention. A
l’aéroport belge, les
volontaires de la
section sont là pour
accueillir, soutenir,
accompagner les
rescapés fraîchement rentrés de Stanleyville.
Le mérite des volontaires de cette section est
souligné lorsque leur est décernée la
médaille d’or de la Croix-Rouge de
Belgique. Avec sur le ruban la trace d’une
certaine appartenance, celle au régiment
parachutiste.
Het nieuwe valscherm
Elke despatcher heeft zijn verhalen en ervaringen tijdens zijn periode als sprongonderrichter.
Zij het in het Peloton Training of Rav Air, op de staf van het Trg C of in de Para Cdo
eenheden.
Ervaringen die hij opgedaan heeft in de cursus despatcher, de stickvorming of de uitvoering
van de sprongen in automatische opening of vrije val en de activiteiten er rond.
Primordiaal in het basisonderricht staat daarbij het gebruik van het valscherm Automatische
Opening.
Hierbij een historisch overzicht van de valschermen in gebruik sinds het ontstaan van het
Training Centrum:
. 1946 - 1956 : Irvin Type X
. 1956 - 1959 : Irvin Type X
. 1959 - 1964 : Tap 665/ 12
. 1969 - 1985 : Tap 656/16
. 1964 - 1997 : Tap 672/12
. 1997 - 2012 : Tap 672/29 B
. 1979 - Nu : ARZ 696 Mi: 29 B
(60 m²)
(60 m²)
(60 m²)
(55m²)
(74m²)
(74m²)
(100 m²)
UK zonder reserve
UK met reserve UK.
FR met reserve FR.
FR met reserve FR.
FR met reserve FR.
FR met reserve FR.
FR met reserve FR
Vanaf 2005 res UK.
. Vanaf 2012 heeft het Trg C het nieuwe valscherm E.P.C. aangekocht.(Ensemble de
Parachutage du Combattant)
Eigenschappen van een ideaal valscherm:
. Koepel:
Hoe groter, hoe meer draagkracht en veiligheid bij het landen.
. Draaglast:
Hoe hoger, hoe meer uitrusting en veiligheid
. Drophoogte: Hoe lager, hoe veiliger voor tactische inzet.
. Windsnelheid:
Hoe hoger, hoe minder meteo beperking.
. Gewicht:
Hoe hoger, hoe minder comfort voor de springer.
. Landingsnelheid: Hoe lager hoe veiliger.
. Levensduur:
Hoe langer, hoe beter op logistiek en financieel vlak.
. Bestuurbaarheid:
Verhoogt de veiligheid en de tactische inzet.
. Porositeit:
Hoe kleiner hoe meer draagkracht
Hierbij een vergelijking tussen de Mi en de EPC in de verscheidene domeinen:
•
•
•
•
•
•
•
•
•
ARZ 696 Mi 29/B Opp.koepel: ± 100 m2 Min.Alt.drop: 91 m Gewicht: 13 kg Max.SW: 165 kg Max. Wind speed: 16 Kt Hoogte verlies: 44 m Openingsschok: 8.0 G Levensduur:15j–120 spr. Interoperabiliteit met Nederland •
•
•
•
•
•
•
•
•
E.P.C. ± 115 m2 80 m 15,23 kg 165 kg 20 Kt 47 m 6.5 G 18j–180 spr. Interoperabiliteit met Frankrijk Gegevens van de EPC:
. Koepel
1.
2.
3.
. Harnas
Soepele en zachtere openingen = verminderen het risico op botsingen en aanhakingen bij massa drops ( verminderd het centerline effect *) De openingen in het anti-­‐inversienet aan de aanvalsboord zijn kleiner en verminderen het risico van blijvende aanhakingen bij massa drops Het bovenste gedeelte van de koepel is versterkt met een stevigere stof om beschadigingen te vermijden bij wrijving en zo het onderhoud bij herstellingen te verminderen Overgangsmaatregelen:
Na de invoering in 1997 van de ARZ 696 Mi/29 B werd de grondopleiding aangepast om de
voorwaartse landing met de wind in de rug en het afremmen van de landing door het gebruik
van handvaten aan te leren.
De landingstechniek voor de EPC is identiek.
Voor de technische behandeling heeft het nieuwe valscherm evenveel controle punten.
Dit brengt de plooicapaciteit op 10 stuks per dag identiek als bij de Mi.
De valschermen zullen in jaarlijkse schijven aangeschaft worden tot een totaal van 2.765
valschermen.
Een eerste schijf werd gekocht in maart vorig jaar en geleverd in september 2011.
Een tweede schijf van 395 valschermen, aangekocht in maart van dit jaar zal geleverd worden
in september 2012.
Wat het nieuwe valscherm zal brengen zal de toekomst uitwijzen. Het gaat zeker de goede
weg op als men weet dat de EPC meer performant is als de Mi. Daarbij gesteld dat sinds de
invoering van de Mi het aantal ongevallen bij de landing met meer dan 50% gedaald is.
Een tweede plus punt is dat het Franse leger sinds 2010 uitgerust is met 15.000 valschermen
EPC.
Ik wens alle para’s van de huidige generatie many safe en happy landings met hun nieuwe
valscherm.
* Centerline effect: wanneer de C130 vliegt is het effect hetzelfde als een schip in het water.
De wind komt op de
neus en wordt afgeleid langs de zijkanten. Bij het springen langs de para deuren (simultaan)
is er dan een groot risico
van aanhakingen (MI)
Door het feit dat de EPC trager open gaat, zou dat effect van aanhaking moeten
verminderen. Dit is de theorie. De
praktijk? Dat zal de toekomst moeten uitwijzen.
Alleszins zijn er minder aanhakingen doordat de netting aan de aanvalsboord uit kleinere
mazen bestaat dan bij de
MI.
Lt Kol Desle Jan Despatcher nr 172
In samenwerking met Master-rigger Ronny Marien
Note du Rédacteur: Désolé, mais la mise en page complexe de cet article, ne m'a pas
permis de le mettre sur deux colonnes, désolé
Le nouveau parachute
Chaque despatcher à l’issue des périodes où il exerce comme moniteur de saut, aura ses
propres histoires à raconter et agrandir le champ de sa propre expérience. Que ces périodes
aient lieu au Peloton Trg, au Peloton Rav Air, à l’EM du CE Para ou pour une unité Para
Cdo. Il fait son expérience tout d’abord pendant son cours despatcher et il en augmente
l’ampleur par la formation de sticks aux techniques de base du saut en parachute, l’exécution
de sauts en ouverture automatique ou en chute libre et toutes les activités connexes. Il est
presque évident que la partie la plus importante de l’entraînement de base soit centrée sur
l’utilisation du parachute à ouverture automatique.
Pour les plus jeunes lecteurs, le tableau ci-après reprend les différents types de parachutes
utilisés depuis la création du CE Para.
1
2
3
4
5
6
7
8
Quand
1946-1956
1956-196*
19**-196*
1969-1985
1964-1997
1997-2012
1997-***
201*- ***
Avec quoi
Irvin Type X
Irvin Type X
TAP 665/12
TAP 656/16
TAP 672/12
TAP672/29B
ARZ/696 Mi :29B
EPC
60 m²
60 m²
60m²
55m²
74m²
74m²
100m²
UK
UK
FR
FR
FR
FR
FR
FR
Comment
sans Rés
avec Rés
avec Rés
avec Rés
avec Rés
avec Rés
avec Rés
avec Rés
UK
FR
FR
FR
FR
FR
UK
Un type de parachute ne peut être comparé à un autre type que si l’on a retenu certains
critères. Ci-après vous pouvez trouver une ébauche de comparaison entre deux types le ARZ
et l’EPC
1 : dépend également de l’aérodynamique
2 : si plus grande, plus d’emport
3 : si plus basse, tactiquement plus sécurisante
4 : si plus grande, moins de restrictions météorologiques
5 : si plus léger, plus confortable pour le parachutiste
6 : fonction du sauteur, du vent, de l’aérodynamique
7 : critère logistique
8 : si plus grande, posé plus doux
9 : choix du fabricant, n’intervient pas dans une comparaison
11 : si moins fort, plus confortable pour le sauteur (et sécurisation de son équipement)
1
2
3
4
CRITERES
Coupole
Charge
Altitude de lâcher
Vitesse de vent maxi
ARZ 696 Mi29/B
100 m²
165 max
91 m
16 Knt
EPC
115 m²
165 max
80 m
20 Knt
5
Poids équipement
13 Kg
15.23 Kg
6
Vitesse au poser
7
Durée de vie
15 ans ou 120 sauts
18 ans ou 180 sauts
8
Maniabilité
9
Porosité de la voilure
10
Interopérabilité
NL
FR
11
Choc à l’ouverture
8g
6.5 g
Commentaires additionnels relatifs à l’ ARZ
VOILURE
1. Une ouverture souple et douce de la voilure diminue le risque de collision et
d’accrochage lors d’un parachutage de masse (diminution de l’effet centerline *)
2. Les ouvertures pratiquées dans le filet anti-inversion du bord d’attaque diminuent le risque
d’un accrochage permanent
3. La partie supérieure de la coupole est fabriquée dans une matière plus solide et est ainsi
renforcée. Les accros dus aux frottements diminuent en nombre et en importance. Il en va
automatiquement de même pour la durée moyenne des réparations.
HARNAIS
1. Harnais ergonomique, modulaire et articulé
2. Adaptable en largeur et en longueur
3. Démontable entièrement pour l’entretien et les réparations
4. Une extension du siège permet une fixation plus aisée du crochet pour le sac largable
5. Interopérabilité avec le réserve utilisé en BE : GQ 2080 LLP
6. Système de décrochage identique pour les parachutes EPC et Mi
MESURES DE TRANSITION
Après l’introduction en 1997 du parachute ARZ 696 Mi/29B, l’entraînement au sol a déjà été
adapté à l’atterrissage vent dans le dos et au freinage via l’utilisation de poignées.
La technique d’atterrissage est la même pour le parachute EPC.
La technique de pliage est du même genre et comprend autant de points de contrôle, ce qui
permet d’atteindre une capacité de pliage de 10ea par jour.
Les parachutes seront achetés par tranches annuelles jusqu’à un total de 2765ea
Une première tranche a été achetée en mars 2011 et livrée en septembre 2011
Une deuxième tranche a été achetée en mars de cette année et sera livrée en sept 2012
Ce que ce nouveau parachute nous apportera, l’avenir nous le dira. La technique progresse
toutefois dans la bonne direction puisqu’il est admis que l’EPC est plus performant que le Mi.
A quoi on doit ajouter que depuis l’introduction du Mi, le nombre d’accidents à l’atterrissage
a diminué de 50%.
Un autre point positif a été l’achat par l’armée française de 15.000 parachutes de ce type.
Je souhaite à tous les gamins de la génération actuelle de nombreux safe and happy landings
avec ce nouveau parachute
*L’effet centerline: l’effet de l’air sur un avion est identique à celui sur un bateau. Le vent
arrive sur le nez et est dévié vers les flancs. Pour les sauts simultanés par les portes para il
existe alors un risque d’accrochage (MI). Du fait que l’EPC s’ouvre plus lentement, l’effet
d’accrochages diminue théoriquement. En pratique? L’avenir nous le dira. De toute façon il y
aura moins d’accrochages parce que les mailles du netting du bord d’attaque sont plus petites
que celles du MI.
Lt Col Desle Jan Despatcher no 172
En coopération avec Master-rigger Ronny Marien
Om de verzameling wings in de
dispersal terug aan te vullen, zou
ik willen een oproep doen aan alle
despatchers. Het is de bedoeling
om de bestaande collectie nog
verder uit te breiden maar
daarvoor hebben wij uw hulp
nodig. Daarom zou ik willen
vragen om eens op uw zolder en
in die vergeten lades te kijken of u
nog ergens metalen of stoffen
wings heeft liggen. De gulle
gevers kunnen bij mij of de Sgt
Willy VETS terecht en zullen een
kleine verrassing krijgen.
Op de volgende bladzijden vindt u
een klein overzicht van een 200tal wings van over de ganse
wereld. Diegene die een
vollediger overzicht wil, kan ook
bij mij terecht.
Pour compléter la collection des
wings dans le dispersal, je voudrais
faire appel à tous les despatchers.
L'objectif est d'étendre d’avantage
la collection existante, mais nous
avons besoin de votre aide. Je
voudrais vous demander de
regarder dans vos greniers et tiroirs
où vous pourriez encore avoir des
wings métalliques ou en tissus. Les
généreux donateurs peuvent
s’adresser chez moi ou chez le Sgt
Willy VETS, ils recevront une
petite surprise. Sur les pages
suivantes, vous trouverez un petit
aperçu de 200 ailes de partout dans
le monde. Ceux qui veulent un
aperçu plus complet, peuvent me le
demander.
Wie kent het verhaal achter dit bierviltje
(gevonden op een rommelmarkt in Londen)?
Qui connaît l'histoire derrière ce sous-Bock (trouvé
dans un marché aux puces à Londres) ?
Luc ROOSE Kapt OES ARGENTINA
ARAB LEAGUE
BAHRAIN
BELGIUM
AZERBAIJAN
BELARUS
AUSTRALIA
AFGHANISTAN
ABKHAZIA
BANGLADESH
AUSTRALIA
ALBANIA
AUSTRIA
ALGERIA
BENIN
BANGUI
ANGOLA
COLOMBIA
CHILI
CHAD
COMOROS
CONGO
CHINA
CENTRAL AFRIC EMPIRE
CANADA
CAMEROON
CAMBODIA
Pathfinder
BURUNDI
BULGARIA
BRUNEI
BRAZIL
BOTSWANA
BOPUTHATSWANA
BOLIVIA
BURMA/MYANMAR
CONGO BRAZZAVILLE
CISKEI
CENTRAL AFRIC REPUBLIC
CAMBODIA
BRASIL
FRANCE
FINLAND
GEORGIA
EL SALVADOR
EGYPT
ECUADOR
GABON
DJIBOUTI
DENMARK
CUBA
CZECHOSLOVAKIA
CROATIA
GERMAN DEMOCRATIC
REPUBLIC
GERMANY
ETHIOPIA
ECUADOR
DOMINICAN REPUBLIC
ESTONIA
CZECH REPUBLIC
CYPRUS
INDONESIA
IRAQ
INDIA
IRAN
ITALY
HONG KONG
HONDURAS
ISRAEL
GREECE
GHANA
IVORY COAST
HUNGARY
GUATEMALA
JAPAN
IRELAND
IRAN
GUYANA
MOLDOVA
NAMIBIA
MEXICO
MOZAMBIQUE
MAURITANIA
MALI
MONTENEGRO
MALAYSIA
MONGOLIA
MOROCCO
MALAWI
MADAGASCAR
MACEDONIA
LITHUANIA
LIBYA
LESOTHO
LEBANON
LATVIA
LAOS
KUWAIT
KYRGYZSTAN
KENYA
KAZAKHSTAN
KATANGA
JORDAN
ROMANIA
RHODESIA
QATAR
PORTUGAL
POLAND
PERU
PARAGUAY
PHILIPPINES
PANAMA
PALISTINE
PAKISTAN
OMAN
NIGERIA
NORWAY
NIGER
NICARAGUA
NEW ZEALAND
NORTH KOREA
NETHERLANDS
NEPAL
RUSSIA
SLOVAK REPUBLIC
SOUTH KOREA
SPAIN
RUANDA
SINGAPORE
SOUTH AFRICA
SOVIET UNION
SRI LANKA
VIETNAM
North
SLOVENIA
SAUDI ARABIA
SUDAN
South
SOMALIA
SENEGAL
SURINAM
SOUTHWEST AFRICA
SOUTH AFRICA
SERBIA
SWEDEN
TAIWAN
TOGO
UNITED ARAB EMIRATES
SWAZILAND
TADJIKISTAN
THAILAND
UGANDA
UNITED KINGDOM
TRANSKEI
THAILAND
TUNESIA
SWITSERLAND
TURKYE
SYRIA
ZAMBIA
YOUGOSLAVIA
YEMEN PEOPLES DEMOCRATIC
REPUBLIC
ZAIRE
YEMEN
UNITED STATES AMERICA
UKRAINE
VENEZUELA
URUGUAY
UNITED KINGDOM
ZIMBABWE
YEMEN ARAB REPUBLIC
UZBEKISTAN
UPPER VOLTA
IN MEMORIAM FRANS
ROOTHOOFD
Frans ROOTHOOFD est décédé le 4
septembre 2012. Frans est né le 7 février
1928 à Duffel. Il est entré comme milicien
au Regt Para SAS 2éme escadron.
Candidat chauffeur. Il rengage et deviens
sous officier mécanicien. En 1954 il
demande sa mutation pour le CE Para
comme candidat despatcher. Il suit le
cours 113 I et est breveté despatcher le 3
juillet 1954, brevet n°38. De ce cours
Louis Jadot, brevet n° 40 est le dernier
survivant. Frans suit le premier cours en
OR en 1957. Vers 1975 il quitte le
Training pour la Cie ESR en RFA comme.
Il reste environ deux ans chez les ESR et
quitte l'armée pour ouvrir un commerce de
fleurs à Deurne (Antwerpen). Je me
rappelle Frans comme un joyeux luron,
heureux de vivre, joueur de cartes invétéré
et surtout photographe presque
professionnel. A Kamina et à Usumbura il
prenait des centaines de photos pour les
Para-Cdo’s qu'il développait dans les WC
durant la nuit n’ayant pas de chambre noir
à sa disposition. Père de 6 enfants (3
garçons, 3 filles) et grand et arrière-grandpère de 21 petits enfants. Pendant ses
heures de loisir, il pratiquait le deltaplane,
il a même fait du deltaplane en Afrique du
Sud. Frans a fait son dernier saut le 4
septembre 2012 après une longue et
douloureuse maladie. Frans, les Monos te
souhaitent bon vol vers un monde
meilleur. Nous ne t'oublierons pas.
Frans ROOTHOOFD overleed op 4
september 2012. Hij werd op 7 februari in
Duffel geboren. Hij begon in het Leger als
milicien in het Regt Para SAS, tweede
eskadron. Kandidaat chauffeur. Hij tekent
bij en wordt onderofficier mechanieker.
In 1954 vraagt hij mutatie naar het Trg C
Para als kandidaat despatcher. Hij volgt de
cursus 113 I en haalt op 3 juli 1954 het
brevet nr 38. Van deze cursus is enkel
Louis Jadot, brevet nr 40, nog in leven.
Frans volgt de eerste cursus in OR in
1957. Rond 1975 verlaat hij de Training en
gaat naar de Cie GVP in de BSD. Hij blijft
ongeveer twee jaar bij de GVP en verlaat
dan het Leger. Hij opent een
bloemenwinkel in Deurne (Antwerpen).
Ik herinner me Frans als een vrolijk man,
met veel levensblijheid, een verwoed
kaartspeler en praktisch een
beroepsfotograaf. In Kamina en Usumbura
nam hij honderden foto’s van de ParaCdo’s. Hij moest ze ‘s nachts in de
toiletten ontwikkelen want hij had geen
donkere kamer ter beschikking.
Vader van 6 kinderen (3 jongens, 3
meisjes), grootvader en overgrootvader
van 21 kleinkinderen. In zijn vrije tijd
deed hij aan deltavliegen. Tot zelfs in
Zuid-Afrika. Frans deed zijn laatste sprong
op 4 september 2012 na een langdurige en
pijnlijke ziekte. Frans, de sprongmonitoren
wensen je een goede vlucht naar een
betere wereld. We zullen je niet vergeten.
Gui Reniers
IN MEMORIAM
Remerciements du Général Fitch lors de la cérémonie d brevet A.
De Gauche à Droite: G Reniers, A Hanch (notre traducteur, ancien d'Angleterre, adj au Pl Ballon)
J Herkt
Cours Despatcher 1954 113I
Jean Herkt 1er couché à gauche.
Encore trois vivants sur la photo: R Gorez, D Canniau,
Photo Souvenir
Je n'ai pas pu résister…
Souvenir, Souvenir …
Joyeuses Fêtes à Tous
Keep The Spirit Alive vzw in samenwerking met het Pegasus Museum vzw nodigt alle ParaCommando’s en sympathisanten uit voor de 1 Para Nieuwjaarsdrink op zaterdag 26 januari
2013 in de Hallezaal in Diest. Dranken tegen een democratische prijs in het gezelschap van
kameraden en gelijkgezinden zullen er voor zorgen dat het nieuwe jaar goed ingezet wordt.
De deuren zijn open van 20.00 u tot 00.00 u. Daarna kan verder verbroederd worden in de
talrijke gelegenheden op de Grote Markt.
Asbl Keep The Spirit Alive en coöperation avec le asbl Musée Pégase invite tous les Paracommandos et sympathisants à la réception Nouvel An 1Para qui se tiendra aux Halles
(Hallezaal) à Diest le samedi 26 janvier 2013. Les boissons seront à des prix démocratiques
et la compagnie de collègues et amis fera que nous débuterons agréablement l’année
nouvelle. Portes ouvertes de 20.00 heures à minuit. Après quoi, la possibilité existera de
fraterniser dans les multiples bistros de la Grand’ place.
Meer informatie / plus information : www.KTSA.be